
افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر دوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر دوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» اثر نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - گرفتاری در وادی توهّمات و تخیّلات. - اهمیّت عقل و تعقّل. - ابلیس در لباس زاهدان و دوستان. - لزوم رهایی از بند دنیا. - ملامت خلق بر اولیا به جهت جهالت. - کیفیت دعاکردن به درگاه خداوند متعال. - ایمان و تسلیم دربرابر قضا و قدر إلهی. - تعلّق انسان به عالم دنیا و فراموشی حقیقت خود.
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر دوم
96گفت: «وا پس رفتهام من در ذِهاب *** ﴿حَسرَتیٰ﴾ ﴿یا لَیتَنی کُنتُ تُراب﴾ کاش از خاکی سفر نگْزیدمی *** همچو مرغان دانهای میچیدمی چون سفر کردم، مرا راه آزمود *** زین سفرکردنْ رهآوردم چه بود؟!» زآن همه میلش سویِ خاک است کاو *** در سفر سودی نبیند پیشِ رو روی وا پسکردنش از حرص و آز *** در رهِ او هیچ، نه صدق و نیاز هر گیا را کِش بوَد میلِ عُلیٰ *** در مَزید است و حیات و در نُما چونکه گردانید سرْ سویِ زمین *** در کمیّ و خشکی و نقص و غَبین میلِ روحت چون سویِ بالا بوَد *** در تَزایُد مَرجَعت آنجا بوَد ور نگونساری، سَرت سویِ زمین *** آفِلی، حقْ لا یُحِبُّ الآفِلین سؤال موسیٰ از حق تعالیٰ در سرّ غلبۀ ظالمان
گفت موسیٰ: «ای کریمِ کارساز *** ای که یک دم ذکرِ تو عمرِ دراز نقشِ کژمژ دیدم اندر آب و گل *** چون ملائک اعتراضی کرد دل: ”کز چه مقصود است نقشی ساختن *** و اندر آن تخمِ فساد انداختن؟ آتشِ ظلم و فساد افروختن *** مسجد و سجدهکنان را سوختن؟ مایۀ خونابه و زردآبه را *** جوش دادن از برای لابه را؟“ من یقین دانم که عین حکمت است *** لیک مقصودم عیان و رؤیت است آن یقین میگویدم: ”خاموش کن“ *** حرصِ رؤیت گویدم: ”نی، جوش کن“ مر ملائک را نمودی سرّ خویش *** کاینچنین نوشی همی ارزد به نیش عرضه کردی نورِ آدم را عیان *** بر ملائک گشت مشکلها بیان حشرِ تو گوید که سرّ مرگ چیست *** میوهها گویند سرّ برگ چیست سرّ خون و نطفه حُسنِ آدمیست *** سابقِ هر بیشیای آخرْ کمیست لوح را اوّل بشویَد بیوُقوف *** آنگهی بر وی نویسد او حروف خون کند دل را ز اشکِ مُستَهان *** برنویسد بر وی اسرارْ آنگهان1 وقتِ شستنْ لوح را باید شناخت *** که مر آن را دفتری خواهند ساخت» ----------
- نسخۀ قونیه: دل را و اشکِ مُستَهان.
