Name: مثنوی معنوی - دفتر سوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر سوم

20

مرغ پندارد که جنسِ اوست او *** جمع آید، بر‌دَرَدشان پوستْ او
جز مگر مرغی که حَزمش دادْ حق *** تا نگردد گیج از‌آن دانه‌یْ مَلَق
هست بی‌حَزمی پشیمانی یقین *** حَزم را مگْذار و محکم کن تو دین
ز‌آنکه بی‌حَزمی شقاوت بَر دهد *** دین روَد از دست و دردِ‌سر دهد
بشنو این افسانه را و شرحِ این‌ *** تا شَوی حازِم برای حفظِ دین¹
فریفتنِ روستایی، شهری را، و دعوت‌کردنْ او را به لابه و إلحاح
ای برادر بود اندر ما مَضیٰ *** شهری‌ای با روستایی آشنا
روستایی چون سوی شهر آمدی *** خرگه اندر کوی آن شهری زدی
دو مَه و سه ماهْ مهمانش بُدی *** بر دُکانِ او و بر خوانش بُدی
هر حوائِج را که بودش آن زمان *** راست کردی مردِ شهری رایگان
رو به شهری کرد و گفت: «ای خواجه تو *** هیچ می‌نایی سوی ده فُرجه جو؟
اَللَه اَللَه جمله فرزندان بیار *** کاین زمانِ گلشن است و نوبهار
یا به تابستان بیا وقتِ ثَمَر *** تا ببندم خدمتت را من کمر
خیل و فرزندان و قومت را بیار *** در دهِ ما باش خوشْ ماهی سه چار
که بهارانْ خطّۀ دهْ خوش بوَد *** کشتزار و لالۀ دلکش بوَد»
وعده دادی شهری او را دفعِ حال *** تا در‌آمد بعدِ وعده هشت سال
او به هر سالی همی‌گفتی که: «کی *** عزم خواهی کرد؟! آمد ماهِ دی!»
او بهانه ساختی: «کِامسالِمان *** از فلانْ خِطّه بیامد میهمان
سالِ دیگر گر توانم وا رهید *** از مُهِمّات، آن طرف خواهم دَوید»
گفت: «هستند آن عیالَم منتظِر *** بهرِ فرزندانِ تو ای اهلِ بِرّ»
باز هر سالی چو لک‌لک آمدی *** تا مُقیمِ قُبّۀ شهری شدی
خواجه هر سالی ز زرّ و مالِ خویش *** خرجِ او کردی، گشودی بالِ خویش
آخِرین کَرَّت سه ماهْ آن پهلوان *** خوان نهادش بامدادان و شبان
1. . در نسخۀ قونیه این بیت با دو بیت بالا با هم این‌گونه آمده است:
  هست بی‌حَزمی پشیمانی یقین *** بشنو این افسانه را در شرحِ این.