Name: مثنوی معنوی - دفتر سوم- براساس تصحیح سید حسن میرخانی - مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی
Availability: InStock
Author: مولانا جلالالدین محمد بلخی رومی

مثنوی معنوی - دفتر سوم

24

بر همان در همچو حلقه بسته باش *** پاسبان و چابک و برجسته باش
صورتِ نقضِ وفای ما مباش *** بی‌وفایی را مکُن بیهوده فاش
مر سگان را چون وفا آمد شعار *** رو، سگان را ننگ و بد نامی میار»
بی‌وفایی چون سگان را عار بود *** بی‌وفایی چون روا داری نمود؟!
حق تعالیٰ فخر آورْد از وفا *** گفت: «مَن أوْفیٰ بِعَهدٍ غَیرُنا؟!»¹
بی‌وفایی دان وفا با رَدِّ حق *** بر حقوقِ حق ندارد کس سَبَق
🔹 نور را هم نور شو، با نارْ نار *** جای گُلْ گُل باش و جای خارْ خار
حقِّ مادر بعد از آن شد کآن کریم *** کرد او را از جَنینِ تو غَریم
صورتی کردت درونِ جسمِ او *** داد در حَمْلَت وِرا آرام و خو
همچو جزوِ متّصل دید او تو را *** متّصل را کرد تدبیرش جدا
حقْ هزاران صنعت و فن ساختَه ست *** تا که مادر بر تو مِهرْ انداختَه ست
پس حقِ حقْ سابق از مادر بوَد *** هر که آن حق را نداند، خر بوَد
آن که مادر آفرید و ضَرع و شیر *** با پدر کردش قرین، آنْ خود بگیر
ای خداوند، ای قدیمْ‌احسانِ تو *** آن که دانم وآن که نی، هم آنِ تو
تو بفرمودی که: «حق را یاد کن *** ز‌آنکه حقِّ من نمی‌گردد کُهُن
یاد کن لطفی که کردم آن صَبوح *** با شما از حفظ در کشتی نوح
نی که بابایانِتان را آن زمان *** دادم از طوفان و از موجش امان؟!
آبِ آتش‌خورْ زمینْ بگرفته بود *** موجِ او مر اوجِ کُه را می‌ربود²
حفظ کردم من، نکردم ردِّتان *** در وجودِ جَدِّ جَدِّ جَدِّتان
چون شدی سَر، پشتِ پایت چون زنم؟! *** کارگاهِ خویش چون ضایع کنم؟!
چون فدای بی‌وفایان می‌شوی *** از گمانِ بد بِدان سو می‌روی
من ز سهو و بی‌وفایی‌ها بَریّ *** سوی من آیی گمانِ بد بَری؟!
این گمانِ بَد بدآنجا بر که تو *** می‌شوی در پیش همچون خودْ دوتو»
بس گرفتی یار و همراهانِ زَفت *** گر تو را گویم که: «کو؟» گویی که: «رفت»
یارِ نیکت رفت بر چرخِ بَرین *** یارِ فِسقَت مانْد در قعرِ زمین³
تو بمانْدی در میانه همچنان *** بی‌مدد چون آتشی از کاروان
دامنِ او گیر ای یارِ دلیر *** کاو منَزَّه باشد از بالا و زیر
1. . سوره توبه آیه 111؛ «و چه کسی از خدا به عهد و پیمانش وفادارتر است.»
2. . نسخۀ قونیه: آتش‌خو. نسخۀ مِلکی نیکلسون: آبِ آتش چون.
3. . نسخۀ قونیه: یار فسقت رفت.