افزودن به لیست علاقه مندی
مثنوی معنوی - دفتر سوم
براساس تصحیح سید حسن میرخانی
0
دفتر سوم از کتاب شریف «مثنوی معنوی» از آثار نفیس و گرانسنگ مولانا جلالالدین محمد رومی بلخی است که با تصحیحی بر متن مصحَّح مرحوم سیدحسن میرخانی، به ساحت طالبان علم و معرفت تقدیم میگردد. برخی از مهمترین موضوعات مندرج در این دفتر: - غیرت خداوند نسبت به اولیای الهی. - تقدّم توفیق الهی بر اعمال صالح بندگان. - عشق مُحِب، تمامی آثار محبوب را. - ترجیح علم و یقین بر ظن. - صبر اولیا بر قضای الهی و درخواست نکردن رفع آن. - جبر و تفویض. - فلسفۀ بلاها. - فلسفۀ دوریگزیدن انبیا از خلائق.
مرتب سازی:
نتیجه
مثنوی معنوی - دفتر سوم
53نی گمان بردی که او عصیان کند *** آن که خوفِ جانِ فرعون، آن کُند 🔹 ایمن از عِمران بُد و افعالِ او *** لیک آنْ خود بُد جزای حالِ او 🔹 خود کجا در خاطرِ فرعون بود *** اینچنین تقدیرْ چون عاد و ثَمود جمع آمدنِ عِمران به مادرِ موسیٰ و حامله شدنِ آن
شَه برفت و او بر آن درگاه خُفت *** نیمشب آمد بهپیشش خُفته جفت زن بر او افتاد و بوسید آن لبش *** برجَهانیدش ز خواب اندر شبش گشت بیدار او و زن را دید خوش *** بوسه باران کرد از لب بر لبش گفت عمران: «این زمان چون آمدی؟» *** گفت: «از شوق و قضای ایزدی» درکشیدش در کنار از مِهرْ مرد *** برنیامد با خود آن دم در نبرد جفت شد با او، امانت را سپرد *** پس بگفت: «ای زن، نه این کاری ست خُرد» آهنی بر سنگ زد، زاد آتشی *** آتشی از شاه و مُلکش کینکشی «من چو ابرم، تو زمین، موسیٰ نبات *** حقْ شهِ شطرنج و ما ماتیم مات مات و برد از شاه میدان ای عروس *** این مَدان از ما، مکُن بر ما فُسوس آنچه این فرعون میترسید از او *** هست شد این دم که گشتم جفتِ تو» وصیتکردنِ عِمرانْ جفتِ خود را بعد از مجامعت با آن
«بازگرد و هیچ از اینها دَم مزن *** تا نیاید بر من و تو صد حَزَن عاقبت پیدا شود آثارِ این *** چون علامتها رسد ای نازنین» در زمان از سوی میدان نعرهها *** میرسید از خلق و میشد بر هوا ترسیدنِ فرعون از بانگ و غَریو و غوغا
شاه از آن هیبت بُرون جَست آن زمان *** پا برهنه: «کاین چه غُلغلهاست، هان؟ از سوی میدان چه بانگ است و غَریو *** کز نَهیبش میرمد جِنّیّ و دیو» گفت عِمران: «شاهِ ما را عمر باد *** قومِ اسرائیلیاناند از تو شاد از عطای شاهْ شادی میکنند *** رقص میآرند و کفها میزنند» گفت: «باشد کاین بوَد، امّا وَلیک *** وهم و اندیشه مرا پُر کرد نیک