آموزه‌های ولایت ج 3

«١٤١٩» هستیم و هنوز این مسائل دیده نشده است؛ پس معلوم است که این مسئله باطل بوده است. گفتم:

اگر این مطالب غلط است، چرا شما بیان می‌کنید و اگر این مطالب صحیح است، چرا ما اینها را از ائمه نشنیدیم؟! این چه مصلحتی است که امام علیه السّلام نباید برای مردم بیان کند که فرضاً در سال هزار و چهارصد و چند ظاهر می‌شود؟!¹ این مطلبِ اول.

و امّا سؤال دوم اینکه بر فرض که این مطالب صحیح باشد، برای کسی مفید است و به‌درد کسی می‌خورد که زمان ظهور حضرت را درک کند؛ اگر شخصی قبل از ظهور حضرت از دنیا برود، ظهور حضرت به چه درد او می‌خورد و چه فایده‌ای دارد؟! حالا گیرم بر اینکه امام زمان علیه السّلام دو ماه دیگر ظهور کنند و من بدانم که یک هفتۀ دیگر از دنیا می‌روم، ظهوری که حضرت دو ماه دیگر می‌کنند به چه درد من می‌خورد و چه دردی از دردهای مرا دوا می‌کند و چه نفعی برای کمال من دارد؟!

اگر قرار بر این باشد که بگوییم: «ظهور حضرت در آن موقع برای من فایده دارد» پس ظهور برای کسی که هزار سال پیش هم از دنیا رفته است، فایده دارد.

 این معنا، همان ولایت غیبی است که ظاهر و باطن ندارد و سررشتۀ همۀ امور به‌دست اوست.

 بنابراین، اینکه ما بیاییم و وقتمان را بگذرانیم به اینکه امام علیه السّلام چه زمانی ظهور می‌کند و در زمان ظهورش چه می‌شود و امثال‌ذلک، چه نفعی برای ما دارد؟! سابق چقدر افرادی بودند که مدّعی ملاقات با امام زمان علیه السّلام در همین دنیا بودند و برای مردم حکایاتی نقل می‌کردند و آثار و علائمی را بیان می‌کردند، امّا الآن آنها در دل خاک خفته‌اند!² یعنی اینها همه باطل بوده است.