عنوان بصری جلد 7

آقاجان، مگر فرزند شما در خیابان خوابیده که حالا شما نگران حالش هستید؟! هر وقت آمد در خیابان خوابید آن‌وقت شما سفارشات و نامه‌هایتان را بفرمایید!

التفات می‌کنید؟! می‌خواهم این را عرض کنم: برای فردی که می‌خواهد به‌دنبال مطلب باشد، اطّلاع بر این مطالب بسیار راهگشا است؛ ولی تمام قضیّه نیست! عنایت الهی و توفیق الهی لازم است تا اینکه یک فرد بتواند از این مسئله عبور کند و این مطالب را در خود متحقّق کند و این مسائل را در خود هضم کند و به‌وجود بیاورد و لمس کند.

سعی بلیغ علاّمه طهرانی در تنظیم امور اجتماعی و ادارۀ مسجد قائم

مرحوم پدر ما ـ رضوان اللَه علیه ـ وقتی که از نجف به ایران مراجعت کردند، اوّلاً مراجعتشان به دستور استادشان بود. رفقا اطّلاع دارند و حتماً در کتاب خوانده‌اند ـ حالا به این دقت در نظرم ندارم، ولی احتمال می‌دهم در روح مجرّد ذکر کرده باشند ـ و دقیق‌ترش هم به این شکل است که بعد از اینکه ایشان با مرحوم آقای حدّاد ـ رضوان اللَه علیه ـ ملاقات کردند، در یکی از این زیارت‌هایی که بعد از ماه رمضان برای مزار ائمّه علیهم السّلام رفته بودند، اوّل به زیارت امیرالمؤمنین علیه السّلام رفتند و بعد از اینکه از حرم بیرون می‌آیند، در ایوان طلا ـ که إن‌شاءاللَه خداوند برای همۀ رفقا قسمت کند که آنجا مخصوصاً حرم امیرالمؤمنین علیه السّلام را زیارت کنند تا ببینند چه خبر است و چه اوضاعی است و چه دَم و دستگاهی در آنجا است ـ آقای حدّاد رو می‌کنند به مرحوم آقا و می‌فرمایند:

حضرت حوالۀ شما را به ایران دادند و شما باید به ایران مراجعت کنید و در طهران اسکان کنید!¹

ایشان به ایران می‌آیند و در آنجا مشغول می‌شوند و حدود ٢٢ سال در طهران بودند. نکته و بزنگاه مطلب در اینجا است: در تمام این مدّت ٢١ یا ٢٢ سالی که ایشان در طهران بودند، نحوۀ عمل و ارتباط ایشان با محیط اشتغال خودشان: مسجد، جلسات، رفقایشان، افراد بیگانه، افرادی که محلّ رفت و آمد و سؤال و پرسش بودند،