عنوان بصری جلد 7

می‌آمدند و بعد برای مسجد می‌رفتند. این نکته را داشته باشید تا اینکه إن‌شاءاللَه بعد راجع به این قضیّه صحبت کنیم.

ایشان موقع شب که می‌شد به مسجد می‌رفتند. در حول و حوش مسجد قائم در خیابان سعدی غالباً از اقلّیت‌های مذهبی بودند و افرادی که به مسجد می‌آمدند از کسبه بودند. گاهی اوقات در هنگام نماز تا این افراد به مسجد می‌آمدند حدود بیست دقیقه نیم ساعتی طول می‌کشید و وقتی می‌آمدند آقا نماز مغرب را خوانده بودند. خب لابد هنوز مشتری در مغازه بوده و تا بخواهند مشتری را راه بیندازند یک مقداری طول می‌کشید یا اگر می‌خواستند دست از کار بردارند مشتری از دست می‌رفت. علیٰ‌کلّ‌حال وقتی می‌آمدند آقا نماز مغرب را خوانده بودند! آنها می‌گفتند:

آقا، یک قدری صبر کنید تا اینکه مؤمنین (من می‌شنیدم که بعضی‌ها «مؤمنین» را «مُعمنین» می‌گفتند و «همزه» را «عین» می‌گفتند!!) و مریدان برسند و نماز جماعت با شکوه و با ابّهت [برگزار شود]!

ایشان می‌گفتند:

نماز اوّل وقت مستحب است؛ هر که می‌خواهد بیاید و هر که می‌خواهد نیاید!

این کسی است که وقتی می‌گفت: «به‌اندازۀ سر سوزنی به این مسجد تعلّق نداشتم»، راست می‌گفت و دروغ نمی‌گفت! در عین‌حال همان‌طوری‌که گفتم رفتار و کردار ایشان به‌نحوی بود که اگر کسی نگاه می‌کرد و آن اهتمام، آن دقّت، آن رسیدگی، آن ترتیب، آن تدبیر و آن ادارۀ امور را نسبت به مسائل، نسبت به منبری، نسبت به افراد، نسبت به اشخاص و آن گرمی و صحبت کردن با خصوص تک‌تک افراد را می‌دید، می‌گفت: «این آقا، آقایی است که می‌خواهد این مسجد را برای أخلاف بعد از خودش هم باقی بگذارد. می‌خواهد برای آن افرادی هم که تا شش نسل بعد از خودش می‌آیند جای پا باز کند!» اینها یک مسائلی است!

بصیرت بی‌انتهای ولیّ الهی

بعد ایشان متوجّه شدند که باید به مشهد بروند و این را کسی نمی‌داند که این رفتن به مشهد هم باز بر طبق دستور استادشان بود که فرمودند: