عنوان بصری جلد 8

باید عمل خودش را بر طبق دستور قرار بدهد و حتّی در یک مورد هم تخلّف نکند. آن راه، خیلی راه طولانی‌ای است، گرچه ما به‌عنوان اشاره به این مطلب می‌رسیم.

امّا در عرصه‌ای که صحبت می‌شود، در مجلسی که صحبت می‌شود، افرادی که مخاطبین بنده هستند و افرادی که در این موقعیّت حضور پیدا می‌کنند، این مطالب را برای خود هضم کرده‌اند و از این قضایا گذشته‌اند و راه خود را از مسیر دیگران که در وادی ضلالت و هلاکت است جدا کرده‌اند. افراد دردمند و افرادی که به‌دنبال درمان می‌گردند و به‌دنبال رفع نقص می‌گردند، مانند خود بنده! یعنی از این نقطه‌نظر همه با هم در اینجا در یک موقعیّت قرار داریم و هیچ تفاوتی هم بین بنده و شما نیست؛ هیچ! فقط تفاوت این است که بنده صحبت می‌کنم و شما هم گوش می‌دهید و توجّه می‌کنید! همین است وإلاّ از سایر نقاطِ دیگر، همه در یک موقعیّت قرار داریم و همه به‌دنبال یک مطلب هستیم و آن این است که راه و روشی که بزرگان برای این مسیر طی کرده‌اند چیست و کیفیّت عملِ به آن چگونه است؟ در این موقعیّت [صحبت می‌کنیم].

رشد و تعالی انسان در گرو قرارگرفتن در مسیر صحیح تربیت

ببینید، هم براساس تجربه و هم براساس برهان شکّی نیست بر اینکه خدای متعال این انسان را که خلق کرده است، قطعاً وجود این انسان اگر در مقام تربیت و در مقام تکامل برنیاید، به همان قِسم از دنیا خواهد رفت که به همان قِسم به این دنیا آمده است؛ و تجربۀ عملی هم این مطلب را ثابت می‌کند، چطور اینکه برای همۀ افراد این مسئله مسلّم است و این یک تجربه‌ای است که برای همۀ افراد هست!

فرض کنید که اگر شخصی در اینجا به دنیا بیاید، خب وقتی که به دنیا می‌آید مشاعری ندارد، ادراکی ندارد، خصوصیّاتی ندارد؛ فقط از نقطه‌نظر حیوانی و از نقطه‌نظر نباتی خصوصیّات و آثار نبات که عبارت است از رشد و تولید مثل و [خصوصیّات و آثار] حیوان که ادراک و شعور ظاهری است را دارد. بر این اساس حرکت می‌کند، رشد پیدا می‌کند و همین‌طور بالا می‌آید، با توجّه به عدم ورود در مجامع تربیتی و در مجامع فرهنگی!

شما همین انسان را در نظر بگیرید که این انسان در جنگل یا در یک جزیرۀ