عنوان بصری جلد 8

اضافۀ بر آن و اضافۀ بر این مسئله هیچ چیزی نصیب او نخواهد شد!

فرض کنید اگر یک شخص از اوّل مشغول در امور ریاضت و ورزش و توانمندی بشود و به یک حدّی برسد که بتواند فلان کُشتی‌گیر بشود، خب در سنّ نود سالگی تمام این امکانات را از دست می‌دهد و مانند یک بچّۀ پنج ساله از این دنیا می‌رود و هیچ چیزی بر این مسئله مترتّب نیست. یک عمر سعی کرده، رشد کرده، بدن خودش را قوی کرده، قوّت و قدرتی به‌دست آورده و بعد هم هیچ، خداحافظ! یک انسان عاطل و باطل و بدون اینکه کاری انجام داده باشد.

یا اینکه فرض کنید یک فرد زحمت بکشد و در رشته‌ای از رشته‌های ورزشی سرآمد هم بشود؛ بسیارخوب، با یک مرضی که در منزل می‌افتد و با یک میکروبی که به جانش می‌افتد، تمام آن زحماتی که کشیده همه از بین می‌رود و هیچ نتیجه‌ای هم بر آن مترتّب نمی‌شود، سنّش هم که از سی و چهل سال به بالا بگذرد دیگر بازنشسته می‌شود و باید برود در منزل بنشیند و نتیجه‌ای عائد زندگی و حیات این شخص نخواهد شد و کمالی مترتّبِ بر وجود او نخواهد شد.

و این مسئله در همۀ فنون وجود دارد، در همۀ حِرف وجود دارد. یک شخص صنعتگر به هر مقدار هم صنعتگر ماهر و حاذقی باشد، وقتی که سنّش به سنّ شصت سال و هفتاد سال می‌رسد دیگر کاری از او برنمی‌آید؛ تمام شد و باید دیگر برود در منزل! یعنی تمام آن کمالاتی را که به‌دست آورده است، کمالات مقطعی و در یک برهۀ خاصّ از زمان است و این کمالات مترتّب بر روح او نشده است، بلکه کمالاتی است که عارض بر بدن او شده است و با فرسودگی بدن و سستی بدن هم آن کمالات پیِ کار خودش می‌رود و هیچ، تمام می‌شود و می‌رود. آن‌وقت این شخص می‌ماند و خودش، و با یک بچّۀ ده ساله هیچ تفاوتی نمی‌کند، هیچ تفاوتی نمی‌کند! ریشش سفید شده، قدّش خمیده شده است؛ امّا از نقطه‌نظر تعالیِ روح و از نقطه‌نظر نفْس، مثل یک بچّۀ هفت ساله می‌ماند و هیچ تفاوتی ندارد!

کمالات جاوید و ماندگار

آنچه که موجب کمال و تعالی روح و موجب تربیت است و با گذشت سنّ به