عنوان بصری جلد 8

ظرافت! الآن این مطلب به ذهنم آمد، نمی‌دانم خدمت رفقا عرض کرده‌ام یا نه! علیٰ‌کلّ‌حال می‌گوییم: یکی از رفقایی که قبلاً ما بیشتر با آنها حشر و نشر داشتیم، آوازۀ موقعیّت و مطالبی را که مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ داشتند شنیده بود، به قصد تشرّف و زیارت علیّ بن موسی الرّضا و در ضمن هم زیارت مرحوم آقا از یکی از شهرستان‌ها به مشهد آمده بود. خودش برای من قضیّه را تعریف می‌کرد. شب علیّ بن موسی الرّضا را زیارت کرد و شنیده بود که صبح در منزل ایشان مجالس روضه است. وقتی آمده بود که آن مجلس تمام شده بود و همه رفته بودند و یک عدّۀ کمی بودند برای تنظیف و بقیّه رفته بودند. صبح که می‌خواست بیاید، از خواب که بلند می‌شود متوجّه می‌شود که احتیاج به حمّام دارد، امّا می‌گوید اگر من بخواهم بروم طبعاً مجلس منقضی می‌شود و دیگر موفّق به زیارت ایشان نمی‌شوم. با همان حال می‌آید در منزل و در کنار می‌نشیند. خب همه رفته بودند و وسایل چای و اینها هم تمام شده بود. در دلش شروع می‌کند با خودش غُر زدن: «ای بابا، آمده‌ایم اینجا کسی یک چای هم جلوی ما نگذاشته است!» خب حالا تمام شده دیگر!

 گفت: «همین‌که من داشتم با خودم این را می‌گفتم که این چه وضعی است؟! این چه روضه‌ای است؟! این چه آقایی است ما تعریفش را شنیده‌ایم؟! آمدیم اینجا یک چای هم به ما ندادند! حالا روضه تمام شده که شده و...» یک‌دفعه دیدم درب اطاق باز شد، آقا بیرون آمدند و در گوشش گفتند:

این‌دفعه خواستی بیایی اینجا اوّل غسل کن بعداً بیا!

 بعد رو کردند [به رفقا و فرمودند]:

آقا، یک چای هم برای ایشان بیاورید!

تأکید بزرگان بر اهمّیت ِ داشتنِ استاد

 التفات می‌کنید؟! این روش، روش بزرگان است. بله، می‌آید مطلب را تذکّر می‌دهد، ولی دیگر آبرویت را جلوی بقیّه نمی‌برد. مِیز بین حق و بین باطل با ملاک‌های انسانی و بشری و فطری که مطابق با وجدان، مطابق با عقل و مطابق با سیره و سنّت بزرگان است، در افرادی که آنها در تحتِ تربیت هستند قرار می‌گیرد. چرا بزرگان