عنوان بصری جلد 8

می‌توانید روا دارید؟! نه، این‌طور نیست! این‌هم که دیگر شعبده نبود، چشم‌بندی که نیست، می‌گوید: «پریروز که در بغداد داشتی می‌رفتی چه‌کار کردی؟» حالا او می‌داند، آن کسی که او را می‌بیند، می‌داند؛ منتها نمی‌خواهد [بگوید. لذا می‌گوید]: «من دیدم تو در آسمان چهارم هستی، یک‌مرتبه نزول کردی و خوردی زمین! چه‌کار کردی؟!» یک عمل ساده، یک عمل کوچک، یک خطا که اصلاً همۀ ما تعجّب می‌کنیم که مگر این‌هم اصلاً چیزی هست؟! خیلی مهم است آقا! خیلی باید مواظب خودمان باشیم، خیلی مواظب حرکات خودمان باشیم، خیلی مواظب سکنات باشیم!

اهمّیت و اثر مراقبه در اعمال

 راه دقیق است و عالم روی حساب! همان‌طوری‌که تمام نظام عالم مادّه براساس ربط ریاضیِ دقیق است که یک میل از جای خود نباید حرکت کند. این کرۀ زمین دارد دور خورشید می‌گردد و این‌طوری‌که امروزی‌ها می‌گویند ٣٦٠ روز هم طول می‌کشد! اگر قرار باشد در این حرکتی که می‌کند به‌اندازۀ یک میل از موقعیّت خودش انحراف پیدا بکند، فاصله چقدر خواهد شد؟ فوراً ضریب بگیرید! دارد حرکت می‌کند، با چه سرعت دور خورشید می‌گردد، یک میل حرکت می‌کند، در عرض ده دقیقه با سیّارۀ مشتری یک‌دفعه برخورد می‌کند و هر دو متلاشی می‌شوند. فقط یک میل! این نظام همان‌طوری‌که با این کیفیّت دارد حرکت می‌کند، همین‌طور آن عوالمِ معنا هم با همین نظام دارد حرکت می‌کند؛ دقیق!

 آدم نماز می‌خواند، می‌بیند حال ندارد؛ آدم می‌خواهد روزه بگیرد، می‌بیند روزه برایش فایده ندارد؛ آدم می‌خواهد قرآن بخواند می‌بیند نمی‌فهمد، توجّه ندارد! خب یک نگاه به عقبت بکن، ببین چه کردی، ببین امروز با بچّه‌ات چطور برخورد کردی، ببین امروز با عیالت چطور برخورد کردی، ببین امروز با مشتری چطور برخورد کردی، با رفیقت چطور برخورد کردی، فلان حرف را زدی، فلان کار را انجام دادی! درست شد؟ این را می‌گویند مراقبه! مراقبه یعنی این! یعنی انسان خود را در یک وضعیّتی قرار بدهد که از خود حساب بکشد. بیاید و مطلب را آن‌طوری‌که می‌بیند باید انجام بدهد، انجام بدهد؛ البتّه تا حدود امکان، ما نمی‌گوییم صد در صد،