عنوان بصری جلد 8

نیستم که ارفاق کنم! می‌گویم: «آقا، این مطلب به خود شما برمی‌گردد!» حالا بنده ارفاق کردم، اصلاً کلّش را ارفاق کردم، این نتیجه‌اش چیست؟ خودت ضرر کرده‌ای! شما باید به من بگویی که ارفاق نکن، نه‌اینکه به من بگویی ارفاق هم بکن! مثل اینکه یک بیمار برود پیش پزشک و مدام بگوید: «آقا، این آمپول را نده، این قرص را نده!» خب می‌گوید: «چه چیزی بدهم؟! کاغذ به تو بدهم؟! بالأخره باید بروی این را بخوری تا خوب شوی دیگر!» لذا تمام أعمالی را که یک سالک انجام می‌دهد، این عمل اثر خاصّ خود را در این کیفیّت سلوک دارد.

 من امروز می‌خواستم وارد بحث تأثیر أعمال بر کیفیّت راه بشوم که این مسئله‌ای که پیش آمد، به‌طور کلّی ظاهراً وقت را اشغال کرده و رفقا هم خسته شده‌اند و مسئله ناتمام ماند. البتّه چون حالم مساعد نبوده تا اینجا هم به نفَس و همّت رفقا ما همین‌طور مسئله را کشاندیم. إن‌شاءاللَه اگر خدا توفیق بدهد در جلسۀ بعد تا حدودی به این مسئله می‌پردازیم.

 صحبت ما در این بود که هر عملی را که انسان انجام می‌دهد، یک اثر خاصّ خود را دارد. امام صادق علیه السّلام می‌فرمایند:

و جُملَةُ اشتِغالِه فیما أمَرَهُ تَعالیٰ بِه و نهاهُ عَنه؛ «یک انسان باید تمام آن موجودیّت رفتاری و کرداری و گفتاری و پنداری خود را براساس متابعت از اوامر الهی و از منهیّات الهی قرار بدهد.»

 چرا باید این‌طور باشد؟ در جلسات گذشته راجع‌به این قضیّه صحبت شد که مسئلۀ شرع یک مسئلۀ تعبّدی و تقلیدی نیست که خدا همین‌طور نشسته، پایش را انداخته روی آن پایش، قلم هم به‌دست گرفته: «نماز بخوانید چهار رکعت، روزه بگیرید یک ماه، این انفاق را باید بکنید، آن کار را نکنید!» و به پیغمبر بگوید: «حالا برو این را به مردم بگو تا یک جوری سرشان گرم باشد و بالأخره در این دنیا به یک نحوی مسئله را بگذرانند!»

رشد و تعالی مُلکی و ملکوتی انسان متأثّر از اتیان دستورات الهی و ترک مناهی

 خدای متعال براساس حکمت بالغۀ خود که این موجود را بر وفق موازین