عنوان بصری جلد 8

آنهایی که واقعاً رجوع کرده‌اند و واقعاً به خدا برگشته‌اند و واقعاً از همۀ تعلّقات دست برداشته‌اند و اتّفاقاً این یک مسئلۀ مشهودی هم است و تجربه هم شده و نظیر زیادی برای آن به اثبات رسیده، که اینها به‌واسطۀ رجوع به پروردگار آن‌چنان تحوّل پیدا می‌کنند که گویی گناهی مرتکب نشده‌اند، خطایی از آنها سر نزده است!

 این مطلب است که در قرآن کریم به ﴿أُوْلٰٓئِكَ يُبَدِّلُ ٱللَهُ سَيِّ‍َٔاتِهِمۡ حَسَنٰتٖ﴾¹ تعبیر آورده می‌شود. خدای متعال سیّئات اینها را تبدیل به حسنه می‌کند؛ و این خودش یک بحث خیلی عمیقی را می‌طلبد که چطور یک عملی که با کدورت نفسانی، اثر سلبی و اثر منفی بر نفس گذاشته است، یک‌مرتبه نه‌تنها آن آثار منفی و سلبیِ خود را از دست می‌دهد، بلکه تبدیل به نورانیّت و رشد و رقاء می‌شود!

 افرادی که واقعاً از زمینۀ نفس بیرون بیایند و پا را بر همۀ تعلّقات بگذارند و از جمیع آنچه که موجب بُعد به پروردگار است دست بشویند و یکباره خود را رها کنند و خالی کنند و ذهن و فکر خود را از آنچه که انجام می‌دادند بیرون بیاورند، خدای متعال نه‌تنها قلم عفو بر همۀ مسائل گذشتۀ آنها می‌کشد، بلکه مسائل گذشتۀ آنها را تبدیل به ثواب می‌کند! این یک مسئلۀ خیلی عجیبی است، تصریح هم هست، هیچ کنایه‌ای هم در بین نیست! ﴿أُوْلٰٓئِكَ يُبَدِّلُ ٱللَهُ﴾ که چطور یک عمل گناه تبدیل به حسنه می‌شود!

 حسنه عملی است که هم نفس او نورانی است و هم منوِّر است؛ حسنه عبارت است از عملی که هم وجود او برانگیختۀ از نفس روحانی و نیّت خالص است و هم موجب رشد است!