عنوان بصری جلد 8

داده‌ام؛ [ولی] چقدر کار خوبی هم بوده است! خیلی تعجّب کردیم! این کار انجام شده، ولی عجیب، پس چرا این برای من کدورت نیاورده است؟!

 ببینید، آن دَم و نفَس ولیّ خدا که مطابق با بروز و ظهور اسماء رحمانیّه و رحیمیۀ پروردگار است [این‌طور است]. چون ولیّ خدا مقام ابراز و ظهور اسماء پروردگار است، کاری که ولیّ خدا می‌کند با کاری که من و امثال من می‌کنند تفاوت از زمین تا آسمان است! او در مقام بروز و ظهور آن اسمائی است که خدا در قرآن دارد: ﴿أُوْلٰٓئِكَ يُبَدِّلُ ٱللَهُ سَيِّ‍َٔاتِهِمۡ حَسَنٰتٖ﴾.

 تبدیل سیّئه به حسنه به چه نحوی است؟ بالأخره انسان باید تفکّر کند، راجع به این قضیّه تعقّل کند که چه جور می‌شود یک شیء که در خارج است و انسان از آن تنفّر دارد و انسان از آن دوری می‌کند، انسان از آن حالت اشمئزاز دارد، یک‌مرتبه برگردد و تبدیل شود به یک موجودی، گل زیبا و خوشبویی که انسان نمی‌تواند آن را از خود جدا کند! آخر یک‌هم‌چنین مسئله‌ای چطور ممکن است؟!

 البتّه از نظر ظاهری ممکن است خاکی، برگی، آشغالی و از این مسائل باشد که به‌واسطۀ تغییر و تبدّلات فیزیکی تبدیل می‌شود؛ اینها از نقطه‌نظر ظاهر است، ولی صحبت در این است که آن حقیقتی که در درون این مسئله منطوی است، آن حقیقت که دیگر با مسائل عادی قابل سنجش و قابل معیار نیست! آن مسئله‌ای که از روی جنبۀ کدورت نفسانی تحقّق پیدا کرده است، آن را چطور خداوند تغییر می‌دهد؟!¹

ظهور مقام اعجاز پروردگار با تغییر حقیقت کدورت نفسانی

 اینجا مقام اعجاز پروردگار ظاهر می‌شود که چطور خدای متعال کاری را می‌کند که آن کار از دست غیر او برنمی‌آید؟ چطور خدای متعال عملی را انجام می‌دهد که این عمل از غیر او نمی‌تواند سر بزند؟ و آن عبارت است از تغییر ماهوی ـ نه هوهوی ـ