عنوان بصری جلد 8

آمد و این‌مقدار توانست بگذرد، امّا نتوانست بیاید جزء لشکر امیرالمؤمنین و شمشیرش را بردارد و بگوید: «من الآن در اینجا می‌ایستم.» تا به‌حال گناه کردم، بسیار خوب، هیچ اشکالی هم ندارد. طرف، امیرالمؤمنین است؛ نه مثل افراد عادی! خب از این نقطه‌نظر، خاطر جمع است که طرف، یک فردی است مثل امیرالمؤمنین، که همان‌طور  که خدا ﴿يُبَدِّلُ ٱللَهُ سَيِّ‍َٔاتِهِمۡ حَسَنٰتٖ﴾ است او هم همین‌طور است، هیچ تفاوتی ندارد! خودش و بچّه‌اش و همۀ اولادش تا امام زمان علیه السّلام، یک طیف خاصّی هستند که اینها حسابشان فرق می‌کند، اینها بساطشان فرق می‌کند!

 الآن همان وضعیّت در حضرت بقیّةاللَه، امام زمان است و حتّی این هم که خدمتتان عرض کردم از طریق دریچۀ نفس آن حضرت است؛ یعنی این مسائل و آن تغییر کلّی با عنایت آن حضرت در میان افراد پیدا می‌شود! باید قضیّه از آنجا بگذرد و بیاید. اینها یک طیف خاصّی هستند.

 طرف، امیرالمؤمنین است و از این نظر مانع نیست. امّا مشکل چیست؟ مشکل اینجا است! اینجا را چه کند؟ خب یک مقداری را که آمد و متوجّه اشتباه شد و آمد و اصلاً کناره‌گیری کرد و گفت: «ما آمدیم کنار!» خب بقیّه‌اش را هم بیا دیگر! حالا که تو آمدی کنار، بقیّه‌اش هم بیا!

تأکید امیرالمؤمنین بر عمل طبق دستور الهی و توبیخ قاتل زبیر

 یکی از اصحاب امیرالمؤمنین وقتی دید کنار درخت خوابیده است، رفت با شمشیر زد و او را به قتل رساند. حضرت خیلی ناراحت شدند. گفتند: «با اجازۀ کی رفتی این کار را انجام دادی؟ بدون اجازه رفتی این کار را انجام دادی! چرا رفتی انجام دادی؟» اینها همه‌اش برای ما نکته است! بعد حضرت فرمودند:

شنیدم از رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم که فرمود: «قاتل و کسی که زبیر را می‌کشد در آتش است، در جهنّم است!»¹