عنوان بصری جلد 8

 ببینید، بیخود شما نباید بروید کسی را بزنید بکشید. چرا؟ آیا من به تو گفتم؟! حتّی لشکر هم ایستاده است، ولی هنوز جنگ شروع نشده است، تویی که سرباز علی هستی نباید تیر بر چلّه بگذاری و رها کنی، چون هنوز جنگ شروع نشده است! آیا من به تو دستور دادم؟! کسی که دنبال امیرالمؤمنین است، می‌شود مصداق این کلام امام صادق: «و جملةُ اشتغالِهِ فیما أمَرَهُ تَعالیٰ بِه و نهَاه عَنهُ!» کارش را می‌گذارد همان‌طوری‌که دستور است، نه سرِ خود!

 این مردم ایستاده‌اند، دارند با امیرالمؤمنین هم جنگ می‌کنند، به تو چه مربوط است؟ اگر دستور داد برو، اگر دستور نداد بایست! اصلاً به تو می‌گوید: برو! به تو می‌گوید: نجنگ! به تو می‌گوید: این را نکُش! این دارد می‌زند، ولی من می‌گویم: این را نکُش! من خبر دارم یا تو؟ من از باطن اطّلاع دارم یا تو؟ تو فقط ظاهر را می‌بینی! و تمام مشکلاتی که برای ما پیدا شده است از همین خودسری‌ها پیدا شده است، از همین خودسری‌های جاهلانه و کاسه‌های داغ‌تر از آش و دایه‌های مهربان‌تر از مادر که سرِ خود یک کاری را انجام می‌دهند و نمی‌دانند که بعد از این چه مطالبی ممکن است انجام بشود! خود امیرالمؤمنین که این‌طور نبود؛ یکی را می‌زد یکی را نمی‌زد، یکی را می‌زد یکی را رد می‌کرد!¹

ضرورت تشخیص حق و عمل براساس آن

 بعضی‌ها هستند که می‌آیند با فکر و تعقّل و ممارستِ با نفس و [امثال] اینها جانب حق را برمی‌گزینند، بعضی‌ها بی‌فکر می‌آیند جانب حق را برمی‌گزینند؛ این قِسمِ آخرش خوب است که وقتی انسان مواجهۀ با یک ظلم و یک حق می‌شود، [مواجهۀ با] یک حق و یک باطل می‌شود، دیگر فکر نکند که: «چه کنم؟ خودم را وفق بدهم؟ جوانب را لحاظ بکنم؟ خب اگر این جوانب را لحاظ بکنم، این مسائل برایم پیدا می‌شود! اگر این‌طرفِ قضیّه را بگیرم، این جهات برایم پیدا می‌شود!»

 اولیای الهی می‌خواهند انسان این‌طور باشد! بله، یک وقت مسئلۀ باطل هنوز