عنوان بصری جلد 8

این افعال را با این پروندۀ انسان قرار داده، جدای از این پرونده قرار نداده است.

 وقتی رسول خدا می‌فرماید: «کسی که خطایی کند یک حصّۀ وجودی از او حذف خواهد شد»،¹ شوخی نکرده است! کِی انسان این را می‌فهمد؟ وقتی که برایش تنبّه پیدا بشود. الآن در عالم غفلت می‌گذرانیم: اینجا رفتیم، اشکال ندارد؛ این مطلب را مطرح کردیم، اشکال ندارد؛ این ارتباط را با این برقرار کردیم، اشکال ندارد؛ این عمل را انجام دادیم، اشکال ندارد! این «اشکال ندارد» ها برای اینجا است؛ امّا وقتی که تنبّه برای ما پیدا شد، آن‌وقت متوجّه شدیم که عجب، من چه می‌توانستم بشوم و نشدم! من چه می‌توانستم بشوم و الآن [نشدم! خب] از این به بعد راه باز است، از این به بعد اشکال ندارد.

 بعضی از رفقا می‌آیند می‌گویند: «آقا، ما که این‌مقدار از عمرمان را به غفلت گذراندیم، پس بقیّه‌اش را...!» گفتم: «خب بقیّه‌اش را هم بگذرانیم؟! این عقلائی است؟!» حالا گذراندیم که گذراندیم، از این به بعد چه؟ آیا از این به بعد راه بسته است؟ از این به بعد راه است! ما چه می‌دانیم خدا چقدر عمر داده، چقدر برکات داده، چقدر درِ رحمتش باز است؟! چرا انسان به گذشته فکر کند؟ همیشه انسان باید به آینده فکر کند. گذشته اشتباه بوده، خب انسان دست برمی‌دارد، توبه می‌کند و واقعاً بیرون می‌آید.

 آن آیه که دارد: ﴿أُوْلٰٓئِكَ يُبَدِّلُ ٱللَهُ سَيِّ‍َٔاتِهِمۡ حَسَنٰتٖ﴾ یعنی آن گناهان گذشته تبدیل به حسنه می‌شود و برای انسان نورانیّت به‌وجود می‌آورد؛ امّا آن مرتبۀ از وجودی که فوت شده، دیگر برنمی‌گردد! این عدم تنافی بین این دو مرتبۀ از امتثال و از عدم امتثال است.

تأثیر هر عمل و رفتار بر روح و ملکوت انسان

 این اعمال، اعمالی است که انسان باید اینها را انجام بدهد. اثراتی که این اعمال در انسان دارند، همان‌طوری‌که اینها یک اثرات تکوینی عادی و مادّی و فیزیکی دارند و فرض کنید که این عملی را که انسان انجام می‌دهد یک اثری در وجود انسان دارد، این غذایی را که انسان می‌خورد یک اثر فیزیکی در وجود انسان دارد، حالا یا این اثرش