عنوان بصری جلد 8

می‌خواندند؛ مؤذّن، خادم مسجد و امام که ایشان بودند، پنج نفر هم پشت سرِ ایشان اقتدا می‌کردند! می‌گفتند: «نماز باید اوّلِ وقت باشد؛ هر کسی می‌خواهد، بیاید بخواند!» البته بعداً در این اواخر مسئله فرق کرده بود و افراد بیشتری می‌آمدند.

 ببینید، این دو نگرش است؛ یک نگرش منتظر مردم است و غافل از آنجا، نگرش دوّم منتظر آنجا و غافل از مردم است. او می‌شود آن و او می‌شود آن!

انسان نباید به هر آستانی سر فرود آورد!

 وقتی رسول خدا می‌گوید: «نماز را اوّلِ وقت بخوان»، گفته یا نگفته است؟ چرا ما بیاییم خودمان را گول بزنیم؟ چرا؟ من نمی‌خواهم تنقید کنم، ولی می‌خواهم رفقا را به اهمّیت موضوع متوجّه کنم که قضیّه این‌طور نیست که انسان از هر کسی هر چیزی را بپذیرد و به هر آستانی سر فرود بیاورد؛ باید انسان بداند کجا می‌رود!

 افرادی بودند در همین حوزۀ نجف، در صحن امیرالمؤمنین علیه السّلام نماز می‌خواندند، یکی اوّلِ فجر، یکی بیست دقیقه بعد از فجر، یکی نیم ساعت بعد از فجر! مرحوم آقا می‌فرمودند:

با چشم خودم می‌دیدم افرادی از علمای نجف می‌آیند در آنجا نماز می‌خوانند ده دقیقه به طلوع آفتاب!¹

 برای چه؟ به‌خاطر اینکه ما هم اینجا نماز بخوانیم! به‌خاطر اینکه یک عدّه هم می‌آیند و بالأخره هم اوّلِ فجرشان مشتری دارد، هم بیست دقیقه بعدش و هم تا برسد به ده دقیقۀ آخر! یعنی این جناب سه ربع, نیم ساعت، چهل دقیقه، یک ساعت، یک ساعت و ربع، یک ساعت و نیم نمازش را به تأخیر می‌اندازد برای‌اینکه بیاید اقامۀ جماعت کند! این نماز را امیرالمؤمنین راضی است؟! این نماز مورد رضایت امیرالمؤمنین است؟! یا نه، اینها همه سر [آدم] کلاه رفتن است! در همۀ اینها سرِ آدم کلاه رفته است و همه گول زدن است و همه گول خوردن است! قبل از اینکه انسان بخواهد کسی را گول بزند، خودش گول خورده است! قبل از اینکه انسان بخواهد