عنوان بصری جلد 8

وقتی که بعد از حج من رفتم در مسجد تنعیم، در آنجا مُحرِم شدم و آمدم یک عمره هم انجام دادم. بعضی از شب‌ها به منزل تلفن می‌کردم و با اهل‌بیت راجع به بچّه‌ها و... صحبت می‌کردم، حالشان را سؤال می‌کردم. وقتی شب تلفن کردم، عیالم از من پرسید: «دیروز شما عمره انجام دادید؟» گفتم: تو از کجا می‌دانی؟

گفت: «دیشب مرحوم آقا را در خواب دیدم که به فلانی بگو که در یک ماه بیش از یک عمره نباید انجام داد!»

 می‌بینید؟ اینها چشم‌بندی نیست! اینها واقعیّت دارد!

 حالا چون تا اینجا آمده‌ایم و وقت هم داریم [برویم عمره انجام بدهیم]! نه آقا، به‌جای این برو طواف انجام بده! هزار مرتبه هم طواف انجام بدهی باز هم جا دارد: «الطّوافُ بالبیتِ صَلوةٌ!»¹

 آنجا خدا او را می‌خواهد، در اینجا این را می‌خواهد. این عمره که این‌قدر به آن اهتمام شده است، این حج که این‌قدر به آن اهتمام شده است که به قول مرحوم آقا: «رفتن به حج حتّی با گذشتن بر خار مغیلان هم می‌ارزد که انسان این حج را انجام بدهد»، ولی وقتی که رفت انجام داد دیگر نباید برود عمره انجام بدهد! برود طواف انجام بدهد، بنشیند قرآن بخواند، بنشیند به کعبه نگاه کند: «النّظرُ إلیٰ الکعبةِ عبادةٌ!»²