عنوان بصری جلد 8

 می‌گفتند: «نه!» خب چرا نه؟! این چه حسابی است؟! چرا نه؟! چرا شما نباید از بعضی از فقراتی که در اذان گفته نمی‌شود دست بردارید؟! چرا شما نباید از آن تحریفی که در اذان شده دست بردارید؟! چرا؟! آیا پیغمبر به‌جای «حیّ علیٰ خَیر العَمل»، الصّلاةُ خیرٌ مِن النّوم¹ می‌گفت؟! نمی‌توانند بگویند: «نه، می‌گفت!» خب چرا شما نمی‌گویید؟! چرا آن را که خودتان به آن معتقد هستید نمی‌گویید؟! می‌بینیم که می‌گویند: «نه، ما همین کیفیّت را ادامه می‌دهیم!» آن‌وقت عجیب است؛ این همان است که مرحوم آقا می‌فرمودند:

بعضی از اینها را فقط شمشیر دو دَم امام زمان می‌تواند راستشان کند!

 این همین است! یعنی چنان عناد و چنان مقابله‌گیری و تقابل با حق در اینها فرو رفته که دیگر هیچ روزنه‌ای برای خودشان باقی نگذاشته‌اند! آخر شما تصوّر کنید که یک شخص هر روز صبح بلند شود و مدام به خودش این تلقین را بکند که این کار را انجام بدهد بر خلاف، فردا همین‌طور، پس‌فردا همین‌طور، خب یک سال بعد دیگر پدر نفس درمی‌آید! این چه بر سرش می‌خواهد [بیاید]؟! دیگر چیزی برایش نمی‌ماند!

از دست رفتن استعدادات نفس به‌واسطۀ تقابل با حق

 وقتی که یک شخص بخواهد در مقابل حق بایستد، خب امروز راجع به این قضیّه می‌ایستیم، فردا قضیّۀ دوّمی پیش آمد می‌ایستیم، پس‌فردا قضیّۀ سوّم، مدام می‌ایستیم، می‌ایستیم، می‌ایستیم و دیگر این نفس کم‌کم، کم‌کم، کم‌کم، کم‌کم بسته می‌شود و دیگر مانند سنگ هیچ عاملی نمی‌تواند در او نفوذ کند! تا یک حرفی بزنیم [می‌گویند]: «اینها رافضه² هستند!» خب رافضه هستیم که هستیم؛ بیا جواب حرف را بده! ما اصلاً هستیم.