عنوان بصری جلد 8

لطف خاص هست که انبیا و ائمّه را در بر می‌گیرد که این فقط مربوط به آنها است، امّا برای افراد عادی یک‌هم‌چنین مسئله‌ای وجود ندارد.

عنایت و لطف خاص پروردگار در تربیت و تکامل انبیا و ائمّه

 اگر این بوده، قضیّه مربوط به حضرت عیسیٰ علیٰ نبیّنا و آله و علیه السّلام بوده است: ﴿ءَاتَىٰنِيَ ٱلۡكِتٰبَ وَجَعَلَنِي نَبِيّٗا﴾.¹ حضرت عیسیٰ می‌فرماید: «خداوند از همان ابتدای تولّدِ در این دنیا، به من کتاب داده است.» نمی‌گوید: کتاب می‌دهد؛ نمی‌گوید: بعداً وقتی که به بلوغ رسیدم، بیست سال و سی سالم شد کتاب می‌دهد؛ بلکه الآن که روی دست مادرم هستم، الآن که یک طفل رضیع و شیرخوار هستم، الآن خدا به من کتاب داده است، منتها بروز و ظهور این مسئله بعداً خواهد بود. فعلاً من در مقام طفولیّت هستم و کسی هم حرف ما را قبول نمی‌کند؛ ولی الآن به ما داده‌اند! ﴿وَجَعَلَنِي نَبِيّٗا﴾؛ «الآن خدا مرا پیغمبر قرار داده است.»

 و این مسئله از باب مستقبل متحقّق‌الوقوع نیست که می‌گویند: «آنچه در آینده قطعیّ‌الوقوع است در حکم ماضی است.» نه‌خیر! اینجا مقام، مقام حقیقت است؛ یعنی واقعاً الآن من به مقام نبوّت رسیده‌ام! و این اشکالی ندارد. وقتی که عنایت پروردگار باشد هیچ استبعادی ندارد. مگر امام جواد در سنّ نه سالگی به امامت نرسیدند؟!² مگر امام هادی بنا بر بعضی از روایات در هشت سالگی و بنا بر بعضی