عنوان بصری جلد 8

بیان شده، نه آن‌طوری‌که خلاف است به یک نحو دیگری که کلّ زندگی بخواهد به هم بریزد، و نه آن‌طوری هم که دیگران آمده‌اند نقل کرده‌اند.

 شخصی بود داشت برای مرحوم آقا می‌گفت:

ماه رمضان بود، دیدم در امسال یک پولی جمع کرده‌ام، حوصلۀ رفتن به مکّه را هم ندارم! گفتم: خب در ماه رمضان خرجش کنم که دیگر وقتی ماه شوّال می‌شود استطاعت نداشته باشم که به مکّه بروم!

 به‌به، واقعاً که! ببینید، مسلمان است، نماز می‌خواند، روزه می‌گیرد، در مشهد هفته‌ای یک دفعه زیارت امام رضا هم می‌رود، امّا درک ندارد، درک از تکالیف ندارد، نمی‌داند! خیال می‌کند این حج همین‌طوری بلند شدن و احرام بستن و سوار شدن و پیاده شدن و آمدن و گشتن است، دیگر نمی‌داند از ابتدای لبّیکش چه بر او نازل می‌شود و چه بر او می‌ریزد و نفْس او را چطور برمی‌گرداند!

 اینهایی که خدمتتان عرض می‌کنم خیال نکنید مطالبی است که عوام نمی‌دانند؛ بلکه بسیاری از آنهایی که حتّی احکام حج را هم می‌نویسند اطّلاع ندارند! با این طرز فکر به احکام نگاه می‌کنند و با این طرز فکر احکام را برای مردم توضیح می‌دهند! این طرز فکر است! در طرز فکر امام صادق علیه السّلام مسئلۀ احکام، مسئله‌ای است که اگر انسان بداند خودش به‌دنبال می‌گردد، نه‌اینکه بنشیند و بخواهد قاعدۀ برائت و قاعدۀ استصحاب جاری کند! در مکتب امام صادق علیه السّلام این مردم‌اند که پاشنۀ خانۀ امام را درمی‌آورند برای اینکه به مطلب برسند، نه‌اینکه بنشینیم بالأخره یکی می‌آید و حکمی را از امام می‌گوید، و تا وقتی هم کسی نیامده راحتیم دیگر!

تغییر حال محسوس پیامبر اکرم در هنگام رسیدن اوقات نماز

 [اینکه] رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم وقتی که با مردم می‌نشست و به امور آنها می‌رسید، همین‌که موقع نماز ظهر می‌شد می‌دیدند مدام دارد آسمان را نگاه می‌کند که خورشید کِی بیاید؛ هنوز نیامده، کِی می‌آید به این زوال برسد؛ مدام دارد دنبال می‌گردد، شوخی نمی‌کرد؛ او دارد می‌بیند که راهِ خلاصیِ او و راه تغییر و تبدّل او با این است. رسول خدا است، ما نیستیم ها! همین‌که موقع نماز می‌شود می‌گوید: