عنوان بصری جلد 8

 از آن‌طرف هم دزدها خوشحال بودند. فردا که مردم آمدند درب مغازه، دیدند یک جنازه این طرف افتاده، یکی آن‌طرف افتاده و سگ‌ها هم دارند دور می‌چرخند.¹ خب این‌هم یک حاکم! اگر تو مثل سلمان شدی، آن‌وقت برو مسئولیّت را بپذیر! بیخود خودمان را گول نزنیم؛ اگر بتوانیم خودمان را گول بزنیم یا کس دیگر را، خدا را نمی‌توانیم گول بزنیم!

روایت امام صادق علیه‌السّلام در اهمّیت خطیر قبول منصب و مقام حکومتی‌

 صحیحۀ داوود بن زُربی است:

قالَ: أخبَرَنی مولًی لعلیّ بن الحسین علیه السّلام؛ «ایشان می‌گوید: یکی از غلامان امام سجّاد علیه السّلام این مسئله را به من گفت.» قالَ: کنتُ بالکوفةِ؛ «من در کوفه بودم. (بعد از وفات امام سجّاد در زمان امام صادق.)» فقَدِمَ أبوعبداللَه علیه السّلام ألحیرة فَلتَقَیتُه؛ «حضرت صادق علیه السّلام به حیره آمدند و من با حضرت ملاقات کردم.» فقُلتُ لَه: جُعلتُ فِداک؛ «[گفتم]: فدایت شوم.» لَو کَلَّمتَ داوودَ بن علیٍّ أو بَعضَ هؤلاء فأُدخِلتُ فی بَعضِ هذه الوِلایات! فَقالَ: ما کُنتُ لِأفعَل؛ «(از حضرت درخواست می‌کند که شما از این افرادی که در حکومت هستند اطّلاع دارید، با اینها ارتباط دارید، اینها را می‌شناسید و از شما حرف می‌شنوند) به داوود بن علی (که حاکمی بوده یا از طرف خلفا مسئولیّتی داشته) یا به بعضی از این افراد بگویید که ما را هم داخل کنند، ما را هم به بعضی از این ولایات و حکومت‌ها منصوب کنند. حضرت فرمودند: من این کار را انجام نمی‌دهم!»

فَانصَرَفتُ إلیٰ مَنزِلی فتَفَکَّرتُ مٰا أحسِبُه أنّه مَنَعَنی إلّا مَخافةَ أن أظلِمَ أو أجورَ، و اللَه لآتیَنَّه و أعطَیتُه الطّلاقَ و العِتاقَ و الأیمانَ المُغلَّظَةَ أن لا أجورَ علیٰ أحدٍ و لا أظلِمَنَّ و لَأعدِلَنَّ؛ «آمدم به منزل خودم و همین‌طور متفکّر بودم: اینکه حضرت منع کرده است و قبول نکرده است به‌خاطر این است که حضرت ترسیده من ظلم کنم یا اینکه ستمی بر افراد وارد کنم. من فردا می‌آیم و به حضرت می‌گویم: اگر زنی داشته باشم طلاق، اگر بنده‌ای داشته باشم آزاد، هرچه شما