عنوان بصری جلد 8

مقتضای استصحاب این است که من آن أعلمیّت شما را استصحاب کنم و شما را از خودم أعلم بدانم. خانوادۀ من همه از شما تقلید می‌کنند.¹

 حالا ما به خصوصیّت قضیّه و بعضی جهات کاری نداریم؛ امّا ببینید، راجع به این مسئله مرحوم سیّد محمّد اصفهانی بلند مرتبه‌ترین استاد حوزۀ سامرا که بعداً ایشان به کربلا آمد، بعد از مرحوم میرزای شیرازی، یا هم‌طراز با میرزا محمّدتقی شیرازی بود یا أعلم بود، به‌طوری‌که نقل می‌کنند شاگردانی که در درس مرحوم سیّد محمّد فشارکی اصفهانی می‌رفتند بعد از چهار سال مجتهد بودند، یعنی مسلّم دیگر آنها مجتهد بودند. این استاد زبردست که خود را هم‌طراز با میرزا تقی شیرازی می‌داند خانوادۀ خودش را امر می‌کند که بیایند از ایشان تقلید کنند.² یعنی تفاوتِ رَه [از کجا است تا به کجا]! ببینید سابق چه بود، یعنی چه وضعیّتی در سابق موجود بود که به این کیفیّت بود! چه نوع تربیتی وجود داشت که اساتید و مجتهدین به این نحو ظهور و بروز پیدا می‌کردند!

حکایتی از ملاقات مرحوم علاّمه طهرانی با یکی از مراجع تقلید

 به‌یاد دارم وقتی که در تابستان در مشهد مشرّف بودم، یکی از آقایان برای دیدن مرحوم والد آمد. در آن‌موقع هنوز آن شخص به مرجعیّت نرسیده بود. خیلی تعجّب کردم؛ ایشان در آن مجلس مطالبی را با آن شخص مطرح کردند که خیلی برای من تعجّب‌آور بود! راجع به کیفیّت فتوا دادن، کیفیّت بیان مسئله که اگر این‌طور بشود نظر شما چیست؟ آیا می‌شود یک مطلب را برای همه گفت یا افراد فرق می‌کنند؟

 من خیلی تعجّب کردم که آخر او که در این ظروف وجود ندارد، او که دنبال این مطالب نیست، چرا ایشان این مسائل را دارند مطرح می‌کنند؟! ایشان مسئله‌ای را مطرح کردند که البتّه آن شخص هم یک جواب اشتباه و یک جواب عوضی داد که اصلاً در خود جوابش هم اشکال هست. مسئله‌ای را مطرح کردند که:

فرض کنید اگر شخصی مدّت سی سال نماز خوانده، امّا کیفیّت غسل را من‌باب‌مثال بلد نبوده که چطوری غسل کند. اگر از شما سؤال کنند که او