آموزه‌های معرفت ج 4

 شیعۀ امام زمان آن شیعه‌ای است که برای او رفتن به رختخواب، بلند شدن برای نماز، رفتن سرِ درس، رفتن به دفتر، رفتن به حجره، رفتن به بازار و رفتن به خیابان تفاوتی نکند؛ مسئله این است!

جهل و نادانی ما نسبت به احاطه و اشراف امام زمان علیه السّلام

 اگر امام زمان الآن در منزل شما هست، یا می‌گوید: «آقا، می‌خواهم بیایم در منزل شما! اصلاً بنده از زن و بچّه‌ام یک ماه مرخّصی گرفته‌ام و دلم می‌خواهد بیایم در خانۀ شما!» می‌گویید: «بفرمایید!» حضرت می‌گوید: «کجا برویم؟» می‌گویید: «بفرمایید این اطاق هست و شما اینجا تشریف داشته باشید!» آیا با  وجود اینکه ما امام زمان را در منزل خود و در کنار خود می‌بینیم، پیچ رادیو و صدای موسیقی را باز می‌کنیم؟! واقعاً این کار را می‌کنیم یا نه؟! بگویید نمی‌کنیم دیگر! یا اینکه بلند می‌شویم در منزل به داد و بیداد و فریاد و مسائل خلاف و غیر متعارف می‌پردازیم؟! آیا خدای‌نکرده بیخود داد می‌زنیم؟! خدای‌نکرده بیخود تعدّی می‌کنیم؟! آیا این کار را می‌کنیم؟! نه، این کار را انجام نمی‌دهیم! آیا برای نماز می‌گوییم که خب حالا هنوز چند دقیقه‌ای به طلوع آفتاب باقی مانده است؛ یا اینکه نه، می‌گوییم: «امام زمان داخل همین اطاق است و دارد می‌بیند، زود بلند شویم!» آیا نمی‌گوییم؟! بله، می‌گوییم! دیگر نمی‌گوییم: «إن‌شاءاللَه امام زمان نمی‌بیند!» نه دیگر، این‌مقدار را قبول داریم، این‌مقدار سر امام زمان احترام می‌گذاریم که بگوییم: بالأخره فقط یک دیوار با ما فاصله است!

 جهل و نادانی ما این است که ما امام زمانی را قبول داریم و امام زمان در صورتی برای ما احترام دارد که حتماً باید در منزل ما باشد؛ این جهل ما است! نادانی ما این است که ما آن امام زمانی را قبول داریم که حتماً باید در کنار ما باشد تا بتوانیم از او حساب ببریم! این امام زمان، امام زمان [واقعی] نیست؛ امام زمانِ قلاّبی است؛ امام زمانِ واقعی از خودِ من که دارم صحبت می‌کنم به خودِ من نزدیک‌تر است، نه‌اینکه در کنار من است؛ آن امام زمان، امام زمان است. نه‌اینکه امام زمان فقط در کنار ما باشد، بلکه امام زمان از خودِ ما به ما نزدیک‌تر است و حیثیّت وجودیِ ما در