آموزه‌های معرفت ج 4

من بخورد. من حاضر بودم از بالای اسب بیفتم و بمیرم. اگر قرار بر شهادت است، حاضر بودم مشکلات به یک نحو دیگری بیاید، به هر کیفیّتی بیاید!» بالأخره این یک مقامی است که خدا به‌واسطۀ شهادت نصیب امام حسین می‌کند: «إنّ لَکَ عِندَاللَه لَدَرجَةً لَن تَنالَها إلّا بِالشَّهادَة!» خب حالا که شهادت است و به این کیفیّت هم نیست [چه‌کار کنیم کشته بشویم]؟! فرض کنید که اگر در زمان امام حسین همۀ دنیا افراد صالحی می‌شدند، امام حسین می‌گفت: حالا ما چه‌کار کنیم کشته بشویم؟ یکی بیاید ما را [به شهادت برساند]! بالأخره چه‌کار کنیم؟ همۀ اینها آدم‌های خوب‌اند!

 امّا این نیّت، نیّتِ صالح است و آن نیّت هم نیّتِ فاسد است و به‌واسطۀ آن نیّت است که این عمل، عملِ سوزناک می‌شود؛ این عمل، عملِ دردآور می‌شود؛ این شهادت، شهادتِ دردآور می‌شود! به‌خاطر آن نیّات است.

مصادیق مورد رضایت و عدم رضایت پروردگار

 پس بنابراین طبق آیۀ قرآن چه چیزی از قضیّۀ عاشورا مورد رضای خدا بود و چه چیزی مورد غیر رضای خدا؟ آنچه که مورد رضای خدا است، نفس شهادت سیّدالشّهدا است؛ آن مورد رضای خدا بود که آن هم انجام شد! شهادت امام حسین و اصحاب مورد رضای الهی بود و بر این مسئله مراتبی مترتّب شد که این هم انجام شد. امّا چه چیزی مورد غیر رضای خدا بود؟ این نیّات پلید، این نیّات فاسد، این اهداف شیطانی و این آراء شیطانی! پس ﴿سَيِّئُهُۥ عِندَ رَبِّكَ مَكۡرُوهٗا﴾؛¹ «سیّئش پیش پروردگار تو مکروه است» نه خودش! خود شهادت امام حسین فِی عِنداللَه مَکروهًا نبود، بلکه عِندَ اللَه مَحبوبًا! امام حسین را داشتند می‌کشتند، خدا آن بالا به ملائکه افتخار می‌کرد! این‌طوری نقل شده است. امام حسین را داشتند می‌کشتند، خدا می‌گفت: «بیایید بندۀ من را ببینید که دارد چه‌کار می‌کند!» امّا از آن‌طرف آن نیّات، عِندَاللَه مَکروهًا؛ آن اهداف، عِندَاللَه مَکروهًا! آن هدف چیست؟ هدفِ شیطانی.

 دزدی چیست؟ دزدی عمل قبیح است، امّا چه چیزی از آن قبیح است؟