آموزه‌های معرفت ج 4

أعوذُ بِاللَه مِن الشّیطانِ الرّجیم‌

بِسم اللَه الرّحمنِ الرّحیم‌

و صلّی اللَه علَی سیّدنا و نبیّنا محمّدٍ و آلِه الطّاهرینَ

و اللّعنةُ علَی أعدائِهِم أجمَعینَ‌

رجاء و رضای به قضاء پروردگار در کلام امام سجّاد علیه السّلام

و أعلَمُ أنّک للرّاجِی بِمَوضِعِ إجابَةٍ و لِلمَلهوفینَ بِمَرصَدِ إغاثَةٍ.

و أنّ فِی اللّهفِ إلیٰ جودِک و الرِّضا بِقَضائِک عِوَضًا مِن مَنعِ الباخِلینَ و مَندوحَةً عَمّا فی أیدِی المُستَأثِرینَ.¹

«خدایا، من می‌دانم که تو برای افرادی که امیدوارند و رجاء و امید دارند، در موقعیّتِ پاسخ دادن هستی! و تو برای افرادی که مورد ظلم واقع شدند و حسرتِ به دست آوردنِ حقوق خود را می‌خورند، در جایگاه دستگیری قرار داری!

و به‌تحقیق من می‌دانم که این لَهف و روی آوردن و تقاضا و حسرتِ به جودِ تو و رضای به قضاء تو، می‌تواند بدل واقع بشود از کسانی که بخل می‌کنند و جایگزین مناسبی است از منعِ بخل کنندگان، و بی‌نیازی از آنچه که در دستان مستأثرین است؛ افرادی که برای خود می‌طلبند و برای خود می‌خواهند!»

 «لَهف» به معنای حسرت، تحسّر و [وقوع] ظلم است؛² کسی که مظلوم واقع