آموزه‌های معرفت ج 4

امّا آن جنبۀ تقویت را مورد نظر قرار ندهیم؟!

 مثلاً شما مرضی دارید، مرضتان هم مرض بدی است، می‌روید پیش دکتر. یک دکتر فقط دو سه سال، سه چهار سال درس خوانده است و تا شما را می‌بیند می‌گوید: «ای داد بیداد، برو همین الآن وصیّتت را بکن، دیگر کارَت تمام است، تا یک ماه دیگر مرخص هستی، هیچ فایده‌ای ندارد!» ولی یک دکتر دیگری که تخصّص دارد و متخصّص در همین رشته است، می‌آید می‌گوید: «نه آقا، این مسئله قابل علاج است.» شما در ارتباط با این دو، کدام طرف را ترجیح می‌دهید؟ اصلاً طبیعی است که انسان می‌آید و آن جنبۀ راجح را غلبه می‌دهد.

 چرا ما در اینجا مدام می‌خواهیم تماماً به‌سمت آن جنبۀ نقص تمایل پیدا کنیم؟! چرا؟! این به‌خاطر ضعف ما است، این به‌خاطر عدم إتّکاء ما و عدم حُسن ظنّ ما به خدا است؛ ما به خدا حُسن ظنّ نداریم! در آیۀ قرآن می‌فرماید:

﴿وَءَاخَرُونَ ٱعۡتَرَفُواْ بِذُنُوبِهِمۡ خَلَطُواْ عَمَلٗا صٰلِحٗا وَءَاخَرَ سَيِّئًا عَسَى ٱللَهُ أَن يَتُوبَ عَلَيۡهِمۡ إِنَّ ٱللَهَ غَفُورٞ رَّحِيمٌ﴾.¹

«یک دستۀ دیگر هستند که اینها هم کار بد و گناه کرده‌اند و هم کار خوب انجام داده‌اند؛ ولی اعتراف به گناه کرده‌اند، اعتراف به تقصیر کرده‌اند، در مقابل ما نایستاده‌اند، در مقابل ما قد علَم نکرده‌اند و سرشان پایین است! (می‌گویند: ”خدایا، ما هم کار بد کرده‌ایم و هم کار خوب کرده‌ایم؛ کار خوب از تو بود و کار بد از ما!) إن‌شاءاللَه ما اینها را مورد رحمت خودمان قرار می‌دهیم.»

 خب حدّ أقل ما از اینها هستیم؛ از اینهایی هستیم که هم کار خوب انجام می‌دهیم و هم کار خلاف انجام می‌دهیم و از آن‌طرف هم اعتراف به تقصیر می‌کنیم،