آموزه‌های معرفت ج 4

اعتراف به گناه و خطا می‌کنیم. چرا ما در اینجا خود را مشمول رحمت خدا ندانیم؟!

ایجاد یأس و نا امیدی، روش شیطان حتّی برای انبیا

 در روایت است که یک روز شیطان آمد پیش حضرت داوود یا حضرت ابراهیم (البتّه من شک دارم) و شروع به صحبت کردن و منبر رفتن کرد. گفت:

«نسبت به کارهایی که انجام می‌دهی هیچ فریفته نشوی و گول نخوری! من را می‌بینی که الآن به این روز افتاده‌ام؟ من کسی بودم که وقتی تسبیح خدا را انجام می‌دادم، گاهی اوقات تسبیح از دست من می‌افتاد و چهار هزار مَلک می‌آمدند آن تسبیح را برمی‌داشتند و دست ما می‌دادند!»

بفرمایید دوباره ذکر بگویید؛ حالا نمی‌دانیم چه دستوری به او داده بودند، ذکر لا إله إلاّ اللَه یا یونسیّه یا هرچه! و نمی‌دانیم آن تسبیح چه بوده است؛ مثل اینکه تسبیحش از کهکشان درست شده بوده است و شاید هر مهره‌اش اندازۀ [یک کُره بوده است]! چهار هزار تا مَلک که نمی‌آیند تسبیحی را که در جیب من است بردارند؛ یک بچّه هم می‌تواند این را بردارد! بعد شیطان گفت:

من یک خطا انجام دادم و یک تمرّد کردم، ببین به چه روزی افتادم! خدا مرا ساقط کرد و از آن مقام به زیر افتادم و ندای ﴿وَإِنَّ عَلَيۡكَ لَعۡنَتِيٓ إِلَىٰ يَوۡمِ ٱلدِّينِ﴾¹ شامل حال من شد. یک وقت فریفته نشوی!²

 این قضیّه را مرحوم آقای انصاری برای مرحوم آقا نقل می‌کردند و بعد در آنجا خود مرحوم آقای انصاری فرموده بودند:

همین کاری هم که شیطان دارد می‌کند، او نمی‌خواهد نصیحت کند؛ بلکه می‌خواهد در اینجا یأس را به حضرت تزریق کند! می‌خواهد بگوید: «ببین تمام عباداتی که من انجام دادم با یک خطا از بین رفت، پس تو هم هیچ به رحمت خدا دلگرم نباشی؛ برو پیِ کارَت!» چون شیطان مجسّمۀ فساد و شرّ است و از مجسّمۀ فساد هیچ‌وقت خیر تراوش نمی‌کند که بخواهد کسی را