آموزه‌های معرفت ج 4

امیدوار است، کسی است که به‌دنبال مطلوب است. چرا این‌همه در روایات داریم که انتظار فرج ثواب دارد؟¹ یا در بعضی از روایات است: «أفضَلُ أعمالِ أُمّتی انتِظارُ الفَرَجِ؛ بالاترین عمل انتظار فرج است.»² بالاترین کاری که یک شیعۀ امام زمان می‌تواند انجام بدهد انتظار فرج است!³ انتظار فرج یعنی چه؟ یعنی همین‌طور شب‌های جمعه دعای کمیل تشکیل بدهیم و بگوییم: «یَابنَ الحَسن، عَجِّل علَی ظُهورِک»؟! آیا این است؟! بعد هم که از داخل منزل و مسجد بیرون می‌آییم، راه بیفتیم در خیابان‌ها و هر کاری که دلمان می‌خواهد بکنیم؛ این شد انتظار فرج؟! آیا انتظار فرج این است که صبح‌ها برویم دعای ندبه و صدای خود را به «یَابنَ الحَسن» و «عَجِّل علَی ظُهورِک» و «ای حُجّة بن الحَسن کجایی؟» و «بیا این مشتاقانت را ببین چطور ضجّه می‌زنند!» و امثال اینها بلند کنیم، امّا بعد وقتی که سرِ کارمان می‌رویم هزار تا تهمت به این و آن بزنیم؟! آیا این می‌شود انتظار فرج؟! آیا انتظار فرج این است که امید به آمدنِ امام زمان داشته باشیم و این امید فقط در مخیّلۀ ما خطور کند، ولی هیچ اثری در عمل ما نگذارد؟!

تمثیلی در باب انتظار و آمادگی برای فرج

 وقتی که رفقا و دوستان می‌آیند و ما خطبۀ عقد می‌خوانیم، معمولاً اگر حالی داشته باشیم می‌گویند: «آقا، چند دقیقه‌ای راجع به زندگی نصیحتی بکنید.» بنده بارها عرض کرده‌ام و معمولاً به همۀ آنها این حرف را زده‌ام و می‌زنم که:

 زندگی خود را جوری درست کنید که اگر الآن امام زمان آمد زنگ خانۀ شما را فشار داد و گفت: «سلامٌ علیکم، می‌خواهم چند دقیقه‌ای بیایم و چای بخورم»، رویتان بشود امام زمان را بیاورید؛ نه‌اینکه تلویزیون در آنجا روشن و صدای موسیقی