رسالۀ غناء و موسیقی

که توأم با آلات و ادوات و امثال‌ذلک است؛ وإلاّ نفس غناء و اینکه زن و جاریه برای مردِ خود، آواز بخواند هیچ‌گونه اشکالی ندارد، به‌خاطر اینکه غیر از غناء خیلی کارهای دیگر هم می‌کند، چه رسد به اینکه بخواهد او را با غناء به لهو درآورد! لذا همان‌طوری‌که مطرح شد، این جنبۀ مَحرمیّت خاصّه مانع از آن تأثیر سوئی است که ممکن است در غیر  از ارتباط و تعلّق زوجیّت پیدا شود. توجیه این روایت به این صورت است.

قیاس اولویّت در حلّیت غناء برای همسر

لذا مسئله در اینجا مسئلۀ قیاس نیست؛ بلکه این است که اصلاً طبع اولیّۀ این مسئله إباحه است، به‌خاطر اینکه هر نوع تلذّذی که در محدودۀ زوجیّت باشد شرعاً اشکالی ندارد و یکی از مصادیق این تلذّذ، صوت و صدای زن است. حتی در مورد رقص هم همین را بیان کردیم، درحالی‌که غنای زن برای شوهر که دیگر از رقص او بدتر نیست! یعنی حتی سایر محارم هم نمی‌توانند داخل در حکمی شوند که در محدودۀ زوجیّت است؛ به‌خاطر اینکه ارتباط بین محارم و بین انسان فقط یک نوع تعلّقِ خاص در محدودۀ محرمیّت است، نه بیشتر، لذا حتی نظر با ریبه هم نسبت به محارم اشکال دارد و شرعاً حرام است، درحالی‌که جواز این‌طور مسائل فقط در محدودۀ زوجیّت می‌تواند مطرح باشد. همین تعلّق مرد به زن، مانع از آن است که او را به سمت حیوانیّت ببرد.

حرمت غناء برای همسر در صورت استفاده از آلات موسیقی یا شنیدن نامحرم

بنابراین دربارۀ این روایتی که می‌فرماید: «تکونُ لِلرّجُلِ الجاریَةُ تُلهیهِ؛ آن مرد جاریه‌ای دارد که او را به لهو درمی‌آورد» چطور او را به لهو درمی‌آورد؟! لعلّ اینکه منظور حضرت به لهو درآوردن با آلات باشد یا لهو در مجلس باشد. اصلاً در اغلب و اکثر این موارد، رسم بر این بوده است که وقتی یک جاریۀ مغنّیه می‌گرفتند برای خود نمی‌گرفتند، بلکه برای این می‌گرفتند که با آن مجلس ترتیب دهند، چنان‌که فرمود: «التی تَدخُلُ عَلَیها الرّجالُ حرامٌ.»¹ لذا این مسئله اصلاً غلبه داشته است!² نه‌اینکه فقط برای خصوص مردِ خود بخواند که اصلاً صدای او را نامحرم