Name: رسالۀ غناء و موسیقی-بررسی فقهی حرمت غنای لهوی و موسیقی PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

رسالۀ غناء و موسیقی

139

باید لحن و ریتم خواندن در روز عید، مُفَرِّح باشد و در روز عزا، مُحزِن باشد!
معلوم می‌شود که خود مجالس، ریتم و کیفیت صوت را تعیین می‌کند؛ یعنی مناسبت ندارد انسان در مجلس سرور، لحنی انتخاب کند که یاد بدهکاری‌های خود بیفتد! یا اینکه اصلاً مناسبت ندارد در مجلس حزن مثل روز عاشورا، انسان شعری بخواند که همه بلند شوند و برقصند! این مسئله را خود خواننده‌ها می‌دانند که کیفیت لحن در هر مجلس چگونه باید باشد و در کجا باید از چه لحنی استفاده کنند.
مراد از غناء در روایات جواز غناء در قرآن
روی این حساب، روایاتی که نسبت به ترجیع قرآن داریم: «لَیسَ مِنّا مَن لَم یَتَغَنَّ بِالقُرآنِ» و امثال‌ذلک، حمل بر غنائی می‌شود که مطابق با ألحان عرب است. یا اینکه روایت داریم که می‌فرماید: «إنّ القُرآنَ نَزَلَ بِالحُزنِ، فاقرَءوهُ بِالحُزن!»¹
یادم است آن موقع که مرحوم آقای حداد به ایران آمده بودند، از صدای یک نفر خیلی خوششان می‌آمد؛ شخصی بود که قرآن را با صوت حزین می‌خواند، البتّه آقای حداد را اصلاً قبول نداشت، فقط از اصحاب پلو و سور بود! چون دیده بود که ایشان حضور دارند، آمده بود. او اصلاً به این قضایا کاری نداشت، ولی قرآن را با صوت حزین می‌خواند. آقای حداد می‌گفتند: «هر شب قرآن را به این فرد بدهید که بخواند!»
این قضیه مثل قرائت قرآن ابن‌مسعود بود که فرد خیلی مشخص و بارزی در اسلام نبود، اما فرد مسلمان و خوب و جزء محبّین اهل‌بیت علیهم‌السلام بود. لهذا وقتی امیرالمؤمنین علیه السلام اصحاب را یاد می‌کنند، مثلاً نسبت به سلمان می‌فرمودند:
سَلمانُ بَحرٌ لا یُنزَفُ. سلمانُ منّا أهلَ‌البیت.²
یا در روایت می‌فرماید:
1. الکافی، ج ٢، ص ٦١٤.
2. شرح نهج البلاغة، ابن ابی الحدید، ج ١٨، ص ٣٦؛ الأمالی، شیخ صدوق، ص ٢٥٢؛ الإختصاص، ص ٣٤١، با قدری اختلاف. ترجمه:
  «سلمان دریایی است که انتها ندارد. سلمان از ما اهل‌بیت است.» (محقق)