Name: رسالۀ غناء و موسیقی-بررسی فقهی حرمت غنای لهوی و موسیقی PDF - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

رسالۀ غناء و موسیقی

88

شمول مفاد ﴿لَهوَ ٱلحَدِیثِ﴾ و ﴿قَولَ ٱلزُّورِ﴾ بر همۀ اسباب باطل و انحراف
نمی‌توانیم اشکال کنیم که ﴿لَهۡوَ ٱلۡحَدِيثِ﴾ فقط صرف مطالب و معانی کلمات را می‌گیرد و شامل الحان صدا نمی‌شود، چون ﴿لَهۡوَ ٱلۡحَدِيثِ﴾ یعنی هر کلامی که لغو و لهو است و انسان را به لهو می‌اندازد، مثل صحبت‌های شیرین اهل دنیا. بعضی از آنها با صحبت‌های گرم خود و مسخره کردن و لطیفه پراندن و استهزاء کردن، آن ابّهت دین و آن جذب و اهتمام مردم را نسبت به دین کم می‌کنند و می‌گیرند. البته الآن هم وجود دارند؛ مثلاً خُطبایی که با صحبت‌های شیرین و لفّاظی و به‌کار بردن عبارات و امثال‌ذلک مجالس خود را رونق می‌دهند و افراد و جوان‌ها را به‌سمت خود می‌کشانند. اینها از مصادیق ﴿لَهۡوَ ٱلۡحَدِيثِ﴾ است. هر کلام و مجلسی که انسان را به لهو و باطل و جدایی از حق می‌اندازد و از حق و نور دور می‌کند، از مصادیق ﴿لَهۡوَ ٱلۡحَدِيثِ﴾ است.
بنابراین خطابه و سخنرانی‌هایی که ضدّ مذهبی است و خطبا با حرکات و عبارات و نقل اصطلاحات و خواندن اشعار کذایی باعث می‌شوند مردم از دین جدا شوند و آن حقیقت دین در آنها خاموش شود و گرایش به باطل پیدا کنند، مصداق ﴿لَهۡوَ ٱلۡحَدِيثِ﴾ است. مجالسی هم که در آن سرود و خواندن [غنائی] و مغنّیات و امثال‌ذلک وجود دارد که به‌طور کلی  انسان را از آن روحانیّت دور می‌کنند و برای انسان جنبۀ بهیمیّت و حیوانیّت به‌وجود می‌آورند ـ که خود انسان هم احساس می‌کند که دور شده و کدورت و ظلمت و تکدّر پیدا کرده است ـ از مصادیق ﴿لَهۡوَ ٱلۡحَدِيثِ﴾ است. افرادی هم که با شَعوذه¹ و بعضی از کلمات و کارها در قبال پیامبران و نظام
1. شعبده‌بازی. (محقق)