نور ملکوت حج جلد 1
مقدمات و مبانی حج
کتاب حاضر، جلد اول مجموعۀ «نور ملکوت حج» و دربرگیرندۀ مبانی و مباحث مقدماتی این فریضه است. این اثر که برگرفته از آثار و بیانات علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی و آیت‌الله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (رضوان‌الله‌علیهما) است، حج را از منظر عرفانی تحلیل کرده و تفاوت نگاه معصومین علیهم‌السلام و علمای ربانی را با سایر افراد به این فریضه نشان می‌دهد. مؤلفان ضمن نقد نگاهِ صرفاً ظاهری و تأکید بر حقیقت و باطن حج، مسائل مهم فقهی (مانند استطاعت) را نیز در کنار مباحث عرفانی بررسی کرده‌اند. این کتاب با ساختاری موضوعی در ۶ فصل تدوین شده است.
نور ملکوت حج جلد 1
102”الصَّلاةُ خَیرُ مَوضوعٍ...؛“1
”إن قُبِلَت قُبِلَ ما سِواها و إن رُدَّت رُدَّ ما سِواها.“2
انسان هرجا باشد، نمازش را می‌خواند. اگر آب گیر آمد، بخوان و اگر نیامد، دستت را به خاک بزن و تیمم کن؛ اگر آن را هم پیدا نکردی، دستت را به فرش بزن!
در روایت داریم:
موقعی که شب می‌خواهی بخوابی و متوجه می‌شوی وضو نداری و وضو گرفتن برایت مشکل است یا خواب را از سرت می‌پراند، دستت را به همان بساط و بسترت بزن و تیمم کن تا با طهارت خوابیده باشی!3
چون گاهی اوقات، اگر انسان بخواهد بلند شود، اصلاً خواب از سرش می‌پرد! این‌قدر تسهیل قائل شده‌اند و می‌گویند: با طهارت و با این کیفیت، راحت بخواب.
- مکارم الأخلاق، ص ٤٧٢: «قالَ [رَسولُ اللَه] صلّی اللَه علیه و آله و سلّم: الصّلاةُ خَیرُ مَوضوعٍ فَمَن شاءَ أقَلَّ و مَن شاءَ أکثَرَ.» انوار الملکوت، ج ١، ص ٢٧٠، تعلیقه:
«حضرت [رسول اکرم صلّی اللَه علیه و آله و سلّم] فرمودند: نماز بهترین دستور الهی است، هرکه بخواهد کم و هرکه بخواهد زیاد بجای آورد.» - فلاح السّائل، ص ١٢٧: «قالَ [النّبیُّ صلّی اللَه علیه و آله و سلّم]: أوّلُ ما یُحاسَبُ العَبدُ الصّلاةُ؛ فَإن قُبِلَت قُبِلَ ما سِواها و إن رُدَّت رُدَّ ما سِواها.» ترجمه:
«رسول خدا صلّی اللَه علیه و آله و سلّم فرمودند: اولین چیزی که از بنده حسابرسی می‌شود، نماز است. پس اگر پذیرفته شد، دیگر اعمالش نیز پذیرفته می‌شود و اگر رد شد، دیگر اعمالش نیز رد می‌گردد.» (محقق) - من لا یحضره الفقیه، ج ١، ص ٤٦٩:
«قالَ الصّادقُ عَلیهِ السّلام: مَن تَطَهَّرَ ثُمّ أویٰ إلیٰ فِراشِهِ باتَ و فِراشُهُ کَمَسجدِهِ، فَإن ذَکَرَ أنّهُ لَیسَ علیٰ وُضوءٍ فَلیَتَیَمَّم مِن دِثارِهِ، و کائِنًا ما کان لَم یَزَل فی صَلاةٍ ما ذَکَرَ اللَهَ عَزّ و جَلّ.» ترجمه:
«امام صادق علیه السّلام فرمودند: هر کس وضو بگیرد و سپس به بستر خود برود، شب را در حالی به صبح می‌رساند که بسترش همچون مسجد اوست. پس اگر متوجه شد که وضو ندارد، باید با رواندازِ خود تیمم کند؛ در این‌صورت، در هر حالی که باشد، تا زمانی که خدای عزّ و جلّ را یاد می‌کند، پیوسته در حال نماز خواهد بود.» (محقق)
- مکارم الأخلاق، ص ٤٧٢: «قالَ [رَسولُ اللَه] صلّی اللَه علیه و آله و سلّم: الصّلاةُ خَیرُ مَوضوعٍ فَمَن شاءَ أقَلَّ و مَن شاءَ أکثَرَ.» انوار الملکوت، ج ١، ص ٢٧٠، تعلیقه: