نور ملکوت حج جلد 1

خواهربرادری این چند سال آخر را با هم زندگی کنید و راحت باشید.

کمی با او شوخی کردیم و سربه‌سرش گذاشتیم و وقتی از آن حال‌وهوا درآمد، گفتم: حالا بنشین ببینم. نشست. گفتم: حمد و سوره‌ات را برای من بخوان. خواند. گفتم: تو که از من بهتر می‌خوانی.

گفت: حاج‌آقا، ما را دست می‌اندازی؟

گفتم: روز قیامت شهادت می‌دهم که حمد و سوره‌ات درست است. خوب است؟

باور نمی‌کرد. چنان دلش را خالی کرده بودند که هرچه به او می‌گفتم، باور نمی‌کرد. گفتم: من سید هستم؛ واللَه، باللَه، به جدم قسم حمد و سوره‌ات درست است! به پیغمبر قسم درست است! ما الآن در منا نشسته‌ایم، به چه کسی قسم بخورم؟! بلند شو برو، این بازی‌ها چیست؟ نمازت درست است.

رفت اما چشمتان روز بد نبیند، دیدم سی نفر همین‌طور دارند به درِ خیمه می‌آیند! سی نفر را با خود آورده بود. اینها دیگر چه کسانی هستند؟!

ـ حاج‌آقا سلام علیکم!

ـ بفرمایید آقا.

چطور شما تا حالا نبودید؟ کجا بودید؟ تا پای حمد و سوره آمد، اینجا پیدایتان شد؟! تا حالا نه سلامی و نه علیکی. در راهرو از کنارتان می‌گذشتیم، سرتان را آن‌طرف می‌کردید، حالا که پای پول دادن [به میان] آمده، پیدایتان شده است؟! بعد معلوم شد که حساب‌وکتابی است و مبلغ از صدوپنجاه ریال سعودی [گفته شده] به بالا! به آنها گفته‌اند: کار شما خیلی خراب است، باید صدوپنجاه یا دویست ریال بدهید! کمترینِ آن بر حسب وسع، صدوپنجاه ریال بود.

اینها آمدند نشستند و گفتند: حاج‌آقا، این شخص می‌گوید پیش حاج‌آقا رفته‌ام و ایشان می‌گوید حمد و سوره‌ات درست است؛ حمد و سورۀ همۀ ما هم خراب است!