نور ملکوت حج جلد 1

متوجه می‌شود که صدای آواز بسیار عجیبی می‌آید و به‌سمت آن صدا به بیرون کشیده می‌شود؛ از خیمۀ خود بیرون آمده و به‌سمت آن صدا حرکت می‌کند. وقتی به آنجا می‌رسد، می‌بیند دمِ جبل‌الرّحمه جوانی نشسته و از همین اشعار حافظ می‌خواند. هنگامی که به نزدیک آن صدا رسید، شنید که این شعر را می‌خواند:

وقتی نزدیک‌تر شد، دید جوان دیگر نمی‌خواند؛ جلوتر رفت و فهمید که صفا کرده و فوت کرده است.

نمونه‌هایی از احتیاط‌های افراطی در ادای مناسک حج

[درست در مقابل این دیدگاه و عملکرد] یکی از آقایان معروف طهران، دمِ مستجار نشسته بود. یکی از رفقا که او را می‌شناخت، از او می‌پرسد: ”چه‌کار کنیم که حجّمان بهتر و بیشتر مقبول شود؟“ آن آقا در پاسخ می‌گوید:

سعی کنید عباراتی را که در حج آمده است، صحیح اَدا و تلفظ کنید!

مثلاً ضاء ”إلَهی رضًی“ را قشنگ بگویید. جدی می‌گویم و شوخی نمی‌کنم! این شخص از افراد بسیار معروف و معلم اخلاق است. آن یکی چه می‌گوید و این یکی چه می‌گوید. و یا شخص دیگری می‌گفت:

مواظب باشید به شما تنه نزنند؛ اگر تنه زدند، همان‌جا را دقیقاً علامت بزنید و از باب مقدمۀ علمیه، آنگاه به عقب بازگردید و احتیاطاً یک وجب هم عقب‌تر باشد تا طواف درست اَدا شود و دوباره طواف کنید. لذا مواظب باشید کسی به شما تنه نزند و شما را هُل ندهد؛ اگر هل دادند و سر یا کتفتان برگشت، کار شما تمام است و دیگر هیچ!

آخر این چه طوافی شد؟!

ما داشتیم نماز طواف می‌خواندیم و هنوز نوبت طواف نساء نرسیده بود. یک حاجی آمد و گفت: ”حاج‌آقا شما ایرانی هستید؟“ گفتم: بله، این‌طور می‌گویند.