نور ملکوت حج جلد 1

← آبدار برای من می‌خواند. از جمله این اشعار را خواند:  ...

                         عالم به تو مشغول و تو غائب ز میانه‌

                         مقصود تویی کعبه و بتخانه بهانه

                         او خانه همی جوید و من صاحب خانه

                         دیوانه منم من که روم خانه به خانه

                         بلبل به نوا خوانی و قمری به ترانه‌

* از جمله ابیات مخمّسی است در استقبال غزل منسوب به هلالی یا خیالی که شیخ بهاء‌الدّین عاملی نیز در اشعار مشهورۀ خود به استقبال آن رفته است. (علامه طهرانی)

• ترجمۀ ابیات عربی:

«١) ای آنکه با چهره و جلوه‌ات جهان را آشکار کردی و آن را آراستی؛ جهان در سرگردانی است و شأن و مقام تو را ادراک نمی‌کند؛ همین آشکار بودنت برای آنها، تو را از دیدگانشان پنهان کرده و در عین‌حال مقامت را هویدا ساخته است.

٢) تنها تو را طلبیدم و یاد تو را عشق ورزیدم؛ از هر سخنی، با سندهای معتبر روایت کرده‌ام؛ و اگر هم به‌سوی کعبه و بتخانه آمدم... .

٣) اگر جسم من در عرفات و منا و مشعرِ آن ساکن شد، بدان که قلب و روح من برای غیر تو قرار و آرام نیافت؛ چه کسی مانند من است که به‌سوی کعبه و آن سرا حج کرده است؟

٤) زبانم از توصیف ظاهری و مجرّد کعبه خسته و ناتوان شده است؛ و در عوض به بیان برتریِ صفات تو پرداخته و با ستایش تو، سخن را طولانی کرده است؛ پس با چشمِ دلم، نورِ تو را عینِ یگانگی و توحید می‌بینم.

٥) هیچ خواسته‌ای نیست مگر آنکه به دستان تو بنا و استوار شده است؛ هیچ بخشنده‌ای نیست مگر آنکه به نعمت تو در بند و وابسته است؛ هیچ بخشنده‌ای جز تو نیست و کسی غیر از تو صاحب بخشش و قدرت نیست.

٦) سوگند به آن کسی که خلق می‌کند، مرا هیچ مقصودی جز تو نیست؛ چه به‌سوی تِهامه (جنوب) رَوَم یا به شام (شمال)، چه به عراق (شرق) و چه به نَجد (غرب)، هرکجا روم برای کامیابی به وصال توست، ای کسی که تو یاری‌دهنده و نجات‌بخشی!» (محقق)