نور ملکوت حج جلد 1

اینهاست که یک‌دفعه انسان را برمی‌دارد و به جای دیگری می‌اندازد؛ به‌گونه‌ای که اگر خود انسان بخواهد از آن عبور کند، کار و زحمت بسیاری دارد. اما این شخص می‌آید دست انسان را می‌گیرد و به‌راحتی او را پَرت می‌کند و انسان یک‌دفعه می‌گوید: چه شد؟! ما کجا هستیم؟! و می‌بیند چه درّه‌هایی را پشت‌سر گذاشته و چه وادی‌ها و عقَبه‌هایی را طی کرده است. یک‌دفعه دستش را گرفتند و با یک جهش به آنجا پَرت کردند و گفت: عجب! اصلاً راحت شدیم و از این‌همه گرفتاری بیرون آمدیم. اینها همان عنایات خاصه است؛ آن عنایات و لطف‌ها همین است.»¹

حکایت اضطراب و نگرانی یکی از علما هنگام احرام بستن

«اولیاء آمده‌اند تا راه و مسیر را باز کنند و راه انسان را به خدا نزدیک کنند. بنده زمانی در جایی بودم و شخصی از آقایان که از منتسبین به بعضی از افراد است ـ و آن شخص هم الآن حیات دارد و فردی بسیار مُعَنوَن، موجّه و معروف است ـ نقل می‌کرد:

ما با ایشان به حج یا عمره رفتیم. از جدّه به جُحفه رفتیم و در جحفه مُحرِم شدیم.

آن شخص، پیرمردی بود که در آن زمانی که ایشان این قضیه را نقل می‌کرد، هفتادوپنج یا هشتاد سال از سن او گذشته بود؛ شخصی که صاحب رساله و صاحب تقلید بود.

او ادامه داد:

همین‌که ما احرام بستیم، یک‌مرتبه دیدم رنگ این آقا عوض شد و بدنش شروع به لرزیدن کرد و همین‌طور ناراحت بود!

گفتم: آقا، چه شده؟ چرا این‌طور شدید؟

ایشان گفت: من الآن دارم این فکر را می‌کنم: الآن که احرام را بستم، چگونه از این احرام خارج می‌شوم؟!

می‌فهمید یعنی چه؟ یعنی الآن که این احرام را بستیم، عاقبت چه می‌شود؟! به او گفتم:

به آن پیرمرد می‌گفتی: خب، از احرام خارج نشدی که نشدی! مگر