نور ملکوت حج جلد 1

بشود؛ پس برای وضع رفتی، بنابراین تو حج انجام ندادی!

تا زمانی که تو لب معشوق و وصل و جام او و استفادۀ از آن شراب‌های معنوی را برای خودت می‌خواهی، ”طمع مدار که کار دگر توانی کرد“ نه؛ به آن جایی که بزرگان رفتند، نمی‌رسی!

مراتب عبودیت؛ از نگاه به افعال تا سلب کامل آن از نفس

باید از خود بیرون بیایی؛ باید دیگر در خود چیزی را نبینی و احساس نکنی. آن مقام عبودیت که در تو پیدا شد، آن‌وقت، آن زمانی است که مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ می‌فرمودند:

انسان به جایی می‌رسد که می‌بیند همۀ کارهایی را که انجام داده است، همه را از خودش سلب کرده است.

ابتدا نظرِ به افعال داشت؛ بعد در همان مرتبۀ عملِ عوام، آن نظر را برداشت؛ سپس تسلیم پروردگار شد و جلو آمد. بعد به جایی می‌رسد که می‌خواهد دیگر خودش را کنار بگذارد و از خودش بگذرد ـ چون همۀ اینها برای رسیدن به وصل است؛ یعنی می‌گوید: خدایا، عمل را انجام می‌دهم تا به تو نزدیک بشوم ـ اما به آن مرتبه که می‌رسد، می‌بیند دیگر این کار، کار او نیست! اینجا مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ می‌فرمودند:

اینجا کار، کار امیرالمؤمنین علیه السّلام است که می‌آید و با آن اکسیری که دارد [کار را تمام می‌کند]!

در زیارت آن حضرت داریم: ”شهادت می‌دهم که تو اکسیر اعظم هستی!“¹