نور ملکوت حج جلد 1

بخش سوم: عبادت مَرضیّ حق

بسم اللَه الرّحمٰن الرّحیم

«در نهج البلاغه وارد است:

إنّ قَومًا عَبَدوا اللَهَ رَغبَةً، فَتِلکَ عِبادةُ التُّجّارِ؛ و إنّ قَومًا عَبَدوا اللَهَ رَهبَةً، فَتِلکَ عِبادةُ العَبیدِ؛ و إنّ قَومًا عَبَدوا اللَهَ شُکرًا فَتِلکَ عِبادةُ الأحرارِ.¹

”دسته‌ای از مردم، خدای را از روی رغبت به ثواب و میل به پاداش عبادت می‌کنند، این عبادت تاجران است؛ و دسته‌ای از مردم خدای را از روی ترس عبادت می‌کنند، این عبادت بندگان است؛ و دسته‌ای از مردم خدای را از روی شکر عبادت می‌کنند، این عبادت آزادگان است.“»²

اثر فعلی و آنیِ عبادات در نفس

«مسئله این است که پاداش در همین دنیا داده می‌شود و این عمل، همین الآن از نقطه‌نظر جنبۀ ملکوتی، اثر خود را دارد و اثرش واضح است. و اما اینکه می‌فرمایند برای آخرتت کار کن نیز درست و صحیح است؛ به‌جهت‌اینکه مآل انسان آن‌طرف است. اما نه‌اینکه انسان بخواهد عملی را برای رسیدن به آن‌طرف انجام بدهد؛ این عمل اصلاً غلط است و صحیح نیست. انسان باید عمل را برای خصوصیت فعلیۀ آن انجام بدهد، نه برای اینکه بعداً چه نتیجه‌ای می‌گیرد.