نور ملکوت حج جلد 1

چیزی بفهمم؛ به اینجا آمده‌ام تا تو را ببینم؛ به اینجا آمده‌ام تا جمال و آثار تو را ببینم. اصلاً فکر بهشت به ذهن او نمی‌آید؛ ابداً!

بعضی از این رفقا و دوستانی که در سفر حج در خدمتشان بودیم، گاهی در آنجا صحبت می‌شد و ما می‌دیدیم که اینها اصلاً تا به‌حال فکر نکرده‌اند که مثلاً این حج برای آنها ذخیرۀ آینده بشود؛ نه موقع تلبیه، نه موقع احرام، نه موقع عرفات، نه موقع منا؛ اصلاً هیچ! اصلاً بهشت چیست؟! جهنم چیست؟! آنها فقط دنبال این هستند که چه خبر است، چه هست، چه چیزی نصیبشان می‌شود، چه معارفی حاصل می‌کنند، چه انفتاحی برایشان پیدا می‌شود، چه شهودی برایشان حاصل می‌شود؟ این شخص، حرّ است! آدم حرّ و آزاد این است. معنای شعر:

همین است. او می‌گوید: من امروز می‌خواهم ببینم که یار چه جلوه‌ای به من می‌کند، در عرفات چه جلوه‌ای دارد، در منا و مشعر چه جلوه‌ای دارد، در سنگ زدن چطور، در طَوْف حول خانۀ او چه جلوه‌ای برای من ایجاد می‌کند. من به‌دنبال این هستم؛ نه به‌دنبال اینکه خدا بر من واجب کرده است! به‌دنبال اینکه اگر انجام ندهم فردا عقاب و خطاب متوجه من است، نیستم! به‌دنبال اینکه چه آثاری در بهشت بر این عمل مترتب است، نیستم و اصلاً به این فکرها نیستم.

این می‌شود کسی که در عبادت، تعلق به چیزی ندارد و بنده‌ای نیست که رقبۀ او گیر باشد. ما بنده هستیم و رقبه و فکرمان گیر است؛ گیر فردا و جهنم است، گیر بهشت و حوری است، گیر پرتقال و سیبِ آنجاست. فکرمان گیر است.

ولی رقبۀ امیرالمؤمنین علیه‌السّلام گیر نیست؛ پرتقال و سیب و بهشت و مار