نور ملکوت حج جلد 1

پاسخ علامه طهرانی به سؤال حجاج دربارۀ چگونگی استفاده از حج

«در اولین سفری که ما [در معیت علامۀ والد] به حج مشرّف شدیم و من حدود هفده سال یا کمتر داشتم، در آن شب اولی که به مدینه وارد شدیم، به‌اتفاق اخوی و بعضی دیگر با مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ به بیرون رفته بودیم. وقتی مراجعت کردیم، آن عده‌ای که در آنجا بودند ـ اتفاقاً همه هم از افراد سرشناس، مسئولین هَیئات و افراد موجه بودند ـ مشغول بحث بودند و در عالَم و فضای فکری خودشان دربارۀ مسئله‌ای صحبت می‌کردند.

وقتی که مرحوم آقا نشستند، یکی از آنها گفت:

آقا، ما الآن در حال صحبت راجع به مطلبی بودیم و برای هر کدام از رفقا و دوستان، نظری حاصل شد؛ حال گفتیم این مسئله را به شما عرضه کنیم تا ببینیم شما در این قضیه چه نظری دارید؟

ایشان سکوت کردند و علامت رضا دادند که ادامه بدهید. آن شخص گفت:

همۀ ما در این مسئله متّفق بودیم که این سفری که پیش آمده، سفری است که طبعاً یک ماه به طول می‌انجامد و ما در این سفر از زن و فرزند و متعلقین دور شده‌ایم؛ چه‌بسا حتی کسب‌وکار را کنار گذاشته یا به حدّاقل رسانده‌ایم؛ برای این سفر هزینه کرده‌ایم و طبعاً این مال هم رایگان به‌دست نیامده است، بلکه برای آن صرف عمر و وقت شده است.

ما می‌خواستیم ببینیم چه کنیم که از این مسائلی که پیش آمده ـ مانند جلای وطن، بُعد سفر، مدت طولانی مسافرت، مخارج و سایر اموری که طبعاً در این سفر وجود دارد ـ حدّاکثر استفاده را در اینجا ببریم؟

وقتی آن آقا خوب صحبت‌هایش را کرد و خیلی هم قشنگ صحبت کرد و توانست مطلب را آن‌طور که بایدوشاید جا بیندازد، و شاید هم توانست به‌خاطر این خرج‌های سرسام‌آور و سر به فلک کشیده‌ای که برای یک حج انجام داده است، رقّت قلبی ایجاد کند، مرحوم آقا مقداری به اینها نگاه کردند که در پاسخ چه بگویند؟

نقش ولیّ الهی در ارتقا و رشد افراد

ببینید، عارف و ولیّ الهی نمی‌گذارد که انسان متوقف بماند و در یک حد باقی بماند. ایشان می‌توانستند با پاسخ‌های دیگری جواب آنها را بدهند که دلشان را نیز