نور ملکوت حج جلد 1

است این مسائل را به او منتسب کرده، به او بازگرداند و بگوید: خدایا، ما هیچ کاری انجام نداده‌ایم و هیچ عملی از ما سر نزده است. ما آمدیم و مهمان تو بودیم؛ اگر کار خوبی کردیم، از تو بوده و اگر کوتاهی کردیم، از ما بوده است؛ و غیر از این، هیچ‌چیز در ذهن ما وجود ندارد.

لذا انسان باید برحسب مقدار تکلیف و شعور و ادراکی که دارد، به خدا واگذار کند و از کرم او برای کار و حال خود امداد بطلبد. بالأخره خداوند، حج و زیارت بیت‌اللَه و تشرف به اعمال و زیارت قبور اولیای خودش را قسمت کرده است؛ اگر انسان در آنجا به آن مقداری که تکلیف و سعۀ وجودی‌اش اقتضا می‌کند، انجام داده و سعی خود را کرده باشد، دیگر نباید راجع به بقیۀ مسائل فکر کند که: ”آیا مورد قبول واقع شده یا نشده است؟ کوتاهی کرده‌ام یا نه؟“ انسان باید در هر حالی، خود را مقصّر و قاصر بداند و فقط توجه و اتکائش به کرم او باشد.

حکایت فرودگاه شام و پاسخ به پرسشی در قبولی زیارت

در یک سفری که چند سال پیش از طریق شام، به‌اتفاق چند نفر از دوستان به کربلا مشرّف شده بودیم، موقع مراجعت در فرودگاه شام، یکی از همین دوستان از من پرسیدند: ”آقا، از کجا بدانیم که این زیارتمان مورد قبول واقع شده یا نشده است؟“

من خنده‌ای کردم و گفتم: از کجا معلوم است که مورد قبول واقع شده باشد؟! چه کسی گفته است که اصلاً زیارت شما قبول شده است؟!

ایشان ناگهان جا خورد و این پاسخ برایش بسیار عجیب بود. گفت: ”آقا، یعنی قبول نشده است؟!“

گفتم: حال اگر قبول نشده باشد شما چه‌کار می‌کنید؟ فرضاً امام حسین یا امیرالمؤمنین علیهما السّلام بفرمایند: نه، ما زیارت شما را قبول نکردیم!

گفت: ”طبعاً هیچ!“

گفتم: الآن هم هیچ! اصلاً چرا باید فکر کنید که زیارت قبول شده یا قبول نشده است، مگر ما چه کرده‌ایم؟ مگر ما در قبال آنها چه کرده‌ایم؟