نور ملکوت حج جلد 1

شویم یا مشقتی برایمان باشد، کار انجام شد و گفتند: بفرمایید!

در روز معین آمدیم و سوار شدیم؛ حتی درِ طیاره را هم بستند و طیاره می‌خواست حرکت کند. یکی از افراد، ناگهان رو به ما کرد و گفت: ”ببینید چه راحت می‌آیند و کار آدم را انجام می‌دهند و روانه می‌کنند! نه زحمتی کشیدیم و نه چیزی.“ انگار یک قدری این مسئله را به خودش گرفته بود؛ یعنی تصورش این بود که شاید تافتۀ جدابافته‌ای باشد و حتماً خدا نسبت به او نظر خاصی داشته که کارش به این نحو انجام شده است!¹

ایشان می‌گفت:

تا این حرف را زد، یکی‌دو دقیقه بعد گفتند که اشکالی در وضعیت بعضی از مسافرین پیدا شده است؛ لذا آمدند درِ طیاره را باز کردند و گفتند: فلانی بیرون بیاید، گذرنامه‌اش ایراد دارد! و این آقا را پیاده کردند.

گفتیم: ای داد بیداد، مگر مجبور بودی این حرف را بگویی؟! خلاصه، پیاده شد. وقتی که داشت می‌رفت، رو به ما کرد و گفت: شما بروید، إن‌شاءاللَه این دوستانی که در عراق و بغداد هستند کار ما را ردیف می‌کنند و ما به شما ملحق می‌شویم. به این امید پیاده شد و رفت.

آنها رفتند و پرسیدند: آقا چه شده است؟ گفتند: بله، ایرادی در مسئلۀ ویزا پیدا شده است؛ از همین ایرادهایی که ممکن است در پرونده‌ها باشد و یک‌مرتبه انسان می‌بیند به‌خاطر یک مسئلۀ عادی و ایرادی جزئی، جلوی یک قضیه گرفته می‌شود.

خلاصه، ایشان پیاده شد و به این امید به آنجا رفت؛ رفقا هم آمدند و دو روز هر کاری کردند، درست نشد. و طبعاً آنها هم از آن‌طرف رفته بودند و کارشان