Name: نور ملکوت حج جلد 1 مقدمات و مبانی حج - آیت الله سید محمد محسن طهرانی
Availability: InStock
Author: آیتاللَه سید محمدمحسن حسینی طهرانی

نور ملکوت حج جلد 1

210

تبیین معنای ظاهری و باطنی ﴿بَلَداً آمِناً﴾ در آیۀ شریفه
از امام علیه السّلام در تفسیر آیۀ شریفۀ ﴿رَبِّ ٱجۡعَلۡ هٰذَا بَلَدًا ءَامِنٗا﴾¹ سؤال شد. طبعاً این آیه یک معنای ظاهری دارد و آن اینکه: کسی که در آنجا می‌رود در امن
1. ← «شیخ بهاءالدّین عامِلی حکایت کرده است که در روایت وارد است:
  ابراهیم بن أدهَم در طواف بود، جوانی امرد را که موی در صورت نداشت و زیباچهره بود دیدار کرد. شروع کرد به نگاه کردن به او و پس از آن روی از وی برگردانید و در میان طواف‌کنندگان متواری شد. چون به خلوت آمد، از علت این نگاه سؤال نمودند و به او گفتند: ما تا به‌حال از تو سابقه نداشته‌ایم که در سیمای جوان امردی نظر کنی!
  گفت: او پسر من است، و من او را در خراسان گذارده بودم. چون به جوانی رسید، از آنجا بیرون شده دنبال من می‌گردد. من ترسیدم که وی مرا از ذکر پروردگارم باز بدارد و حذَر کردم که اگر او مرا بشناسد، من با او انس بگیرم. و سپس ابراهیم این اشعار را انشاد نمود:
  هَجَرتُ الخَلقَ طُرًّا فی هَواکا *** وَ أیتَمتُ العیالَ لِکَی أراکا (١)
  فَلَو قَطَّعتَنی فی الحُبِّ إربًا *** لَما حـَنَّ الفُؤادُ إلیٰ سِواکا (٢)
  * * *
  أُحِـبُّ التُّقیٰ و النَّفسُ تَطلُبُ غَیرَهُ‌ *** وَ إنّی و إیّاها لَمُصطَرِعانِ (٣)
  فَیَومٌ لها مِنّی و یَومٌ اُذِلُّها *** کِلانا عَلَی الأیّامِ مُعتَرِکانِ (٤)*
  ١) من در راه میل و هوای تو از جمیع خلایق کناره گرفتم؛ و برای دیدار و لقای تو عیالم را یتیم نمودم.
  ٢) بنابراین، اگر تو دربارۀ محبتت مرا قطعه‌قطعه کنی، ناله و آه دل من به‌سوی غیر تو بلند نمی‌شود.
  ٣) من تقوا را دوست می‌دارم و نفس من غیر آن را می‌پسندد، و من با نفسم در این‌باره پیوسته در کُشتی‌گیری به سر می‌بریم.
  ٤) بنابراین، یک روز آن بر من غالب است و یک روز من او را رام؛ هر دوتای ما در مدت گذراندن ایام، یکدگر را به خاک در می‌افکنیم.» (علامه طهرانی)
  * کشکول بهایی، ج ٣، ص ٢٤٤. رجوع شود به شرح أسماء اللَه الحسنی، قشیری، ص ٣٩٧؛ محاضرة الأبرار، ج ٢، ص ٦٣.
  سوره بقره (٢) آیه ١٢٦: ﴿وَإِذۡ قَالَ إِبۡرٰهِ‍ۧمُ رَبِّ ٱجۡعَلۡ هٰذَا بَلَدًا ءَامِنٗا وَٱرۡزُقۡ أَهۡلَهُۥ مِنَ ٱلثَّمَرٰتِ مَنۡ ءَامَنَ مِنۡهُم بِٱللَهِ وَٱلۡيَوۡمِ ٱلۡأٓخِرِ﴾. ترجمه:
  «و آنگاه که ابراهیم گفت: پروردگارا! این سرزمین را شهری امن بگردان و از مردم آن، هرکس را که به خدا و روز قیامت ایمان آورده است، از انواع ثمرات و بهره‌ها روزی بخش.» (محقق)