نور ملکوت حج جلد 1
مقدمات و مبانی حج
کتاب حاضر، جلد اول مجموعۀ «نور ملکوت حج» و دربرگیرندۀ مبانی و مباحث مقدماتی این فریضه است. این اثر که برگرفته از آثار و بیانات علامه سید محمدحسین حسینی طهرانی و آیتالله سید محمدمحسن حسینی طهرانی (رضواناللهعلیهما) است، حج را از منظر عرفانی تحلیل کرده و تفاوت نگاه معصومین علیهمالسلام و علمای ربانی را با سایر افراد به این فریضه نشان میدهد. مؤلفان ضمن نقد نگاهِ صرفاً ظاهری و تأکید بر حقیقت و باطن حج، مسائل مهم فقهی (مانند استطاعت) را نیز در کنار مباحث عرفانی بررسی کردهاند. این کتاب با ساختاری موضوعی در ۶ فصل تدوین شده است.
نور ملکوت حج جلد 1
218قرار بدهید؛ آنوقت خودتان را مقایسه کنید و حالتان را ببینید.»1
آسیبهای وسایل ارتباط جمعی در سفر روحانی حج
«وقتی که افراد به حج مشرّف میشوند، یک ماه از اوضاع و شرایط و آن حالوهوایی که در آن شرایط و در آن حالوهوا زندگی میکنند و بهسر میبرند، خارج میشوند؛ از افراد دور میشوند، از تجارت و کسب خارج میشوند، از محیط و ارتباطات و تعلقات تا حدودی بیرون میآیند. چقدر حج میتواند برای انسان مفید باشد و آن اثر را بر نفس انسان بار کند، درصورتیکه این معنا و مقصود حاصل باشد؛ نهاینکه انسان هر روز و هر شب با تلفن و امثالذلک تماس بگیرد: ”فلانی چه شد؟ حالش چطور است؟ اوضاع چطور است؟ معاملاتی که قرار است در شهر انجام شود، آیا به قوت خود باقی است؟ چه افرادی در این مدتی که من نیستم چه کارهایی انجام میدهند؟“ و رتقوفتق امور خود را از آنجا انجام دهد! این حج فایدهای ندارد و حجی نیست که آن اثر بر آن مترتب شود.
خوشا به حال آن حجاج و آن ضیوف خدای متعال که در سابق به حج مشرّف میشدند. این وسایل امروزی نبود، این اموری که تعلق انسان را اضافه میکند نبود، این اموری که باعث پیوند بیشتر انسان با اطرافیان است نبود.
در آن سالی که ما به حج مشرّف شدیم، تماس بسیار سخت و ارتباط بسیار مشکل بود؛ لذا افراد بهتر توجه داشتند و بیشتر بهره میبردند. لازمۀ حج و رسیدن به آن مطلوب، جدا شدن و قطع شدن از این تعلقات است.
[گه دلم پیش تو گاهی پیش اوست] *** رو که در یک دل نمیگنجد دو دوست2 انسان باید از تعلق بیرون بیاید تا بتواند به نیکی و درستی و صحت، به ندای پروردگار لبیک بگوید.»3
- سایت مکتب وحی، سخنرانی، مبانی اسلام، احکام و اسرار حج، مجلس ٢. (آیةاللَه طهرانی)
- گنجینة الأسرار، عمان سامانی، ص ١١٤.
- جلوههای معرفت، ص ٣٤٠. (آیةاللَه طهرانی)
