نور ملکوت حج جلد 1

تسلیم به دفع آن اقدام می‌کنند. و به هر طریقی می‌خواهند این تقدیر را از خود و دوستان خود بگردانند و خود را در رفاه و خوشی و انبساط قرار دهند. تو گویی فقط مرض و گرفتاری و شدت برای غیر است و آنان باید از این مسئله مستثنیٰ شوند؛ و به عبارت معروف: مرگ برای همسایه است نه اهل خانه.

عبادت باید برای خدا باشد، اما کیفیت آن و شکل آن دیگر فرق ندارد. نماز باید برای خدا باشد، چه در حال صحت و استقامت و چه در حال مرض. انسان نباید در حال مرض از خدا بخواهد که به او قوت و قدرت ببخشد تا نماز را به حال استقامت و صحت بخواند، و در حال تیمم نباید از خدا بخواهد که طهارت مائیه و با آب را نصیب او کند. در حال صحت، خدا طهارت با آب و نماز در حال استقامت را خواسته، و در حال مرض طهارت با تیمم را اراده کرده است. در هر دو حال انسان نباید فرقی بگذارد، عبد باید در مقام عبودیت فقط خواست و ارادۀ مولا را انجام دهد، و از خود اظهار نظر و سلیقه نداشته باشد؛ مثل کسی که در حال سفر نماز را تمام می‌خواند و می‌گفت: ”من نمی‌خواهم در سفر راحتی در عبادت را برای خود قرار دهم!“ این نماز باطل است؛ زیرا مولا در سفر نماز را شکسته و در حضَر تمام خواسته است و فضولی در کار او برنمی‌دارد!

احوالات مرحوم آیةاللَه سلطان‌آبادی و حکایت تفسیر قرآن ایشان

مرحوم والد ـ رضوان اللَه علیه ـ می‌فرمودند:

یکی از بزرگان و صُلَحا و معاریف نجف، مرحوم آیةاللَه حاج میرزا فتحعلی سلطان‌آبادی بود. مردی بود فقیه، مجتهد، اهل معرفت و باطن و صاحب علوم و اسرار غریبه.¹ همان کسی که مرحوم آیةاللَه حاج میرزا حسین نائینی به‌اتفاق بعضی از هم‌طرازان خود یک ماه رمضان شب‌ها به منزل ایشان می‌رفت و از درس تفسیر او در حیرت واقع می‌شد.

ایشان در شب اول ماه رمضان یک آیه از قرآن را انتخاب و درست یک ساعت