نور ملکوت حج جلد 1

بطلان عبادت ضرری و دخالت در امر مولا

اگر چنین نمازی برای مرض بد باشد، اصلاً حرام و باطل است.¹ اگر روزه برای جسم ضرر داشته باشد، هم باطل است و هم قضا دارد؛ نه‌تنها ممدوح نیست، بلکه مذموم هم هست،² البته درصورتی‌که در آن، قُربیّت نباشد؛ کما اینکه در بعضی از وجوه، قربیّت هست؛ مانند وقتی که شخص جاهل است. اما اگر شخصی با علم به اینکه روزه برای او موجب اشکال است و دستور و تکلیف به ترک هم دارد، بگوید: ”دلم می‌خواهد روزه بگیرم، به‌خاطر اینکه در جمع آبرویم نرود و نگویند که روزه را خورده است.“ روزۀ او هم باطل است، هم باید قضا کند و هم گناه کرده است.

خداوند می‌گوید: من مالک تو هستم و اکنون تو را در این شرایط قرار داده‌ام، و مقصود من این است که تو این کار را انجام بدهی؛ آیا تو داری در کار من فضولی می‌کنی؟! تو چه‌کسی هستی که داری در کار من دخالت می‌کنی؟! من تو را مریض کرده‌ام و از تو نماز مستلقیاً (به پشت خوابیده) می‌خواهم، ولی تو بلند می‌شوی و مستقیماً (ایستاده) می‌خوانی، درحالی‌که برای کمرت ضرر دارد و می‌افتی! چه‌کسی به تو گفته است که چنین کاری بکنی؟! من اکنون می‌گویم: وضو برای تو ضرر دارد، باید با تیمم نماز بخوانی.

حکایت کشتن یک بیمار به‌واسطه غسل دادن

مانند آن افرادی که آمدند و مریض بیچاره‌ای را برداشتند و داخل آب کردند و بعد هم آن مریض مُرد! نزد امام صادق علیه السّلام آمدند، حضرت فرمودند:

قَتَلوه؛ قَتَلَهمُ اللَه! ”شما او را کشتید، خدا شما را بکشد! چه‌کسی به شما گفت که او را بردارید و در آب بیندازید؟! باید او را تیمم می‌دادید.“³