نور ملکوت حج جلد 1

وظیفه این است و عبد باید عبودیتش را داشته باشد؛ نباید به مولای خود اظهار نظر کند که: ”دل من این‌طور می‌خواهد.“ دل تو بیخود می‌خواهد! من به تو می‌گویم این‌طور عمل کن.

حج مطلوب، به تشخیص بنده است یا ارادۀ الهی؟

حال که این‌طور شد، آیا صحیح است این جنابی که الآن با این حالِ جراحت به مکه می‌رود، پیش خود بگوید: خدایا، این جراحات را خوب کن تا یک حج خوب انجام بدهم؟! خدا می‌گوید: حج خوب چیست؟ آیا حج خوب، آن حجی است که تو می‌دانی و تو می‌فهمی و تو تشخیص می‌دهی؟! آیا حج خوب، آن حجی است که با تمام شرایط باشد؟! آیا آن حجی است که با وضو باشد؟! آیا آن حجی است که در آن، قُروح و جروح نباشد؟! این است؟! آیا تو باید قبول کنی یا من باید قبول کنم؟! آیا تو باید به این حج نورانیت و روحانیت بدهی یا من باید بدهم؟! ﴿وَٱلۡعَمَلُ ٱلصّٰلِحُ يَرۡفَعُهُۥ﴾؛¹ آیا آن چیزی که باعث رفعت این عمل است، به‌دست توست یا به‌دست من است؟! آیا روحانیت عمل به‌دست توست یا به‌دست من است؟! من که برای تو این قروح و جروح را قرار داده‌ام، دست تو را مجروح کرده‌ام، تو را در این حال مِمراضیّت² قرار داده‌ام و درعین‌حال، تو را به حج مکلف کرده‌ام؛ حالا در این میان، چه‌کسی باید این حج را قبول کند؟!

نقدی بر دعای مرحوم سلطان‌آبادی برای شفا در آستانۀ حج

بنابراین ما به اینجا می‌رسیم که دعای ایشان هم چندان وجهی نداشته است و چه‌بسا اگر با همان حال به مکه می‌رفت، خداوند ثواب، نعمت و روحانیت بیشتری نصیب او می‌کرد. اما ما می‌گوییم: به‌به، عجب مقامی دارد! از دروازۀ شهر که خارج