نور ملکوت حج جلد 1

استفاده نکند و آنچه را خداوند برای او تقدیر کرده است، بپذیرد؛ زیرا اگر قرار باشد عنایت و موهبتی از جانب خدا باشد، بهتر است که انسان امور را به خود او واگذار کند تا بتواند به فیض بیشتری نایل شود.»¹

بروز حادثه برای حاج‌آقا معین شیرازی و برکاتش در حج

«مرحوم جد مادری ما، حضرت حجة الإسلام و المسلمین و عماد العلماء العاملین، آقای حاج سید عبدالحسین معین شیرازی ـ رحمة اللَه علیه ـ مردی بود عالم، عابد، ناسک، سالک، اهل ورع و تقوا و دارای حالات و مکاشفات روحانیه، و از شاگردان سلوکی آیةالحق و سند العرفاء الربّانیّین، مرحوم آیةاللَه حاج شیخ محمدجواد انصاری همدانی، تَغَمَّدَهُ اللَهُ بِرَحمتِهِ و أدخَلَه بُحبوحةَ جَنّاتِه.

ایشان بسیار به زیارت أعتاب مقدسه و حج بیت‌اللَه‌الحرام مشرّف می‌شد، و در هر سال شاید حدود پنج إلیٰ شش ماه را در زیارت مقامات مقدسه و أعتاب عالیات به‌سر می‌برد و از برکات آن مکان‌های مقدس کسب فیض و روحانیت می‌نمود.

در یکی از این سفرها که با ماشین سواری به‌سمت مکه در حرکت بودند، به‌واسطۀ بروز حادثه‌ای ماشین از جاده منحرف و واژگون می‌شود و ایشان به‌طور معجزه‌آسایی نجات می‌یابند، ولی کاملاً مجروح و از سر و صورت خون می‌ریخته و استخوان‌های ایشان به شدت شکسته و کوفته می‌شود. ایشان را به مدینه می‌آورند و در بیمارستان بستری می‌کنند؛ و خلاصه از رفتن به مکه و إتیان مناسک باز می‌ماند. در وقت مراجعت به طهران، حقیر به‌اتفاق مرحوم والد (علامه طهرانی) به زیارت ایشان می‌رویم؛ حالتی بسیار نحیف و رنجور و بیمار و بسیار ضعیف و بی‌رمق داشتند. وقتی که به منزل برگشتیم دیدم ایشان به والدۀ ما می‌فرمایند:

اگر حاج‌آقا معین ده بار به مکه می‌رفت به اندازۀ این مرتبه که حال او تغییر پیدا کرده است کسب فیض نمی‌نمود!»²